Pozory mylą

Zacznę od scen, które zwykle w romansach albo mnie urzekają, albo od razu męczą. Te pierwsze, gdzie bohaterowie jeszcze się nie lubią, ale już nie potrafią przestać o sobie myśleć. W „Pozory mylą” Diany Palmer to działa zaskakująco dobrze, bo energia między Miną a Cortem jest od początku wyczuwalna i nie polega wyłącznie na tym, że on jest męski i mrukliwy, a ona śliczna i zadziorna. Tu jest jeszcze coś przyjemniejszego: humor, drobne złośliwości, zawstydzenie, które szybko przechodzi w odwagę, i to charakterystyczne dla Palmer poczucie, że człowiek najpierw zakłada maskę, a dopiero potem uczy się ją zdejmować.

Teraz o tym, co w tej historii najbardziej mi się podobało, a co mnie uwierało, bo ja wolę oceniać wprost. Największym plusem jest dla mnie Mina. Autorka romansów w romansie mogłaby być łatwą kliszą, a jednak Palmer daje jej coś więcej niż tylko metkę „pisarka”. Mina jest z jednej strony nieśmiała, trochę jak osoba, która całe życie obserwuje i ubiera emocje w słowa, a z drugiej potrafi się postawić. I to postawienie się nie jest sztuczne. Ono wychodzi z tego, że Cort ją prowokuje, drażni, wchodzi jej w przestrzeń, a w niej budzi się ta zapowiadana „tygrysica”. Lubię takie bohaterki, bo to nie jest siła udawana. To jest siła, która się budzi, kiedy trzeba. W tej książce bardzo dobrze wypada też motyw tytułowy. Pozory naprawdę mylą, i to na kilku poziomach. Cort, choć ma fortunę i mógłby żyć wygodnie, dalej pracuje fizycznie na farmie. To go od razu odróżnia od stereotypowego „znudzonego bogacza”, bo on nie jest znudzony, on jest raczej uwięziony w swoim sposobie bycia. Mina z kolei może wyglądać jak „dziewczyna z miasta”, która nie wie, jak się żyje poza literami, a okazuje się bardziej konkretna, niż wielu by przypuszczało. Palmer lubi takie odwracanie ról: ktoś wydaje się zimny, a jest wrażliwy; ktoś wydaje się delikatny, a ma kręgosłup. To jest jej stała nuta i w „Pozory mylą” brzmi ona czysto.

Jeśli chodzi o styl, to jest lekko, gładko i bardzo „wieczorowo”. To nie jest książka, którą się analizuje, tylko książka, którą się czyta dla emocji, scenek, dialogów i tej satysfakcji, że bohaterowie w końcu przestają walczyć z tym, co oczywiste. Podobało mi się, że autorka wplata ciepło i dobry humor. Historia ociepla, serio. Nie raz złapałam się na tym, że czytam z takim cichym uśmiechem, jakby ktoś mi podał koc i powiedział: odpocznij.

Ale żeby nie było zbyt słodko, bo sama autorka lubi „słodkie sensacje”, a ja lubię równowagę: książka ma też elementy typowe dla romansów Palmer, które nie każdemu podejdą. Po pierwsze przewidywalność. Dość szybko można wyczuć, w którą stronę to pójdzie i kto pierwszy pęknie. Dla mnie to nie jest wielki problem, bo w romansach często nie chodzi o to, co się stanie, tylko jak do tego dojdzie. Po drugie pewna powtarzalność dynamiki: on mrukliwy, ona się broni, potem zbliżenie, potem zgrzyt, potem znowu. Ja to akceptuję, ale jeśli ktoś ma alergię na schemat, to raczej nie jest książka, która go „nawróci”.

Najbardziej jednak liczy się dla mnie chemia i tu Palmer dowozi. Mina i Cort mają relację, która iskrzy, ale nie jest wyłącznie o fizyczności. Jest też o dumie, o tym, że ludzie nie chcą się odsłonić, bo to ryzykowne, i o tym, że czasem najgorszą maską jest obojętność. Dla dojrzałej czytelniczki romansideł to jest czytelne i przyjemne: nie muszę udawać, że to literatura obyczajowa z ambicjami, mogę po prostu dać się poprowadzić emocjom.

„Pozory mylą” to bardzo udany „poprawiacz nastroju”. Ciepły, momentami zabawny, z bohaterką, którą da się lubić, i bohaterem, którego da się z czasem zrozumieć, nawet jeśli chce się go czasem postawić do kąta. Dla mnie to książka na wieczór, kiedy człowiek nie chce ciężaru świata, tylko historii, która rozgrzewa i przypomina, że miłość często zaczyna się od irytacji.

"Pozory mylą" to kolejna książka z serii "Wyoming Men", po którą sięgnęłam. Autorka tego cyklu, Diana Palmer, dała się mi już poznać jako dobra pisarka romansów, więc spodziewałam się, że raczej nie będę zawiedziona kolejną książką z tej serii.
Cort Grier ukrywa się na ranczu kuzyna w Wyoming, ponieważ jest znużony swoim dotychczasowym życiem. Ma dość tego, że ugania się za kobietami, które udają wyrafinowane i dojrzałe, a uciekają, gdy zaczyna się robić poważnie. Nie chce mieć również nic do czynienia z kobietami, które chcą tylko jego majątku i lecą na kasę. Gdy jednak spotyka kobietę, która spełnia jego wygórowane oczekiwania, okazuje się, że broni się zaciekle przed rodzącym się uczuciem. Przyjaciółka jego kuzynki, Mina Michaels, wydaje się być dla niego wręcz idealna. To zwykła kowbojka, która z pomocą przyjaciół stara się prowadzić swoje ranczo, jest więc zaradna i skromna. Skrywa jednak pewną tajemnicę, Cort jednak nie darzy ją zbytnią sympatią, Mina również jest wobec niego chłodna.
Jest to typowa historia dla Diany Palmer włącznie z motywem zmęczonego bohatera, który jest antagonistycznie nastawiony do bohaterki. Nie sądzą, że mogą pasować do siebie nawzajem, więc aby ukryć swoje uczucia do siebie, z czym on radzi sobie lepiej, umawiają się z innymi ludźmi. Niektóre fragmenty są trochę niewiarygodne, ale sam romans to czysta poezja. Takie książki czyta się najprzyjemniej, kiedy lubimy głównych bohaterów, a ja polubiłam bardzo Minę i Corta, mimo że na początku był palantem, przynajmniej dla niej. Niedawno zorientowałam się, że wiele książek Diany Palmer to współczesne wersje "Dumy i uprzedzenia", z tą różnicą, że zazwyczaj autorka skupia się na przeżyciach męskich bohaterów niż na kobietach.
"Pozory mylą" to naprawdę dobra książka. Dostałam dokładnie to czego spodziewałam się po książce od Diany Palmer. Każda jej książka to dla mnie zawsze przyjemna lektura, w tym przypadku nie ma mowy o wyjątku. Polecam wszystkim fankom romansów, a w szczególności fankom Diany Palmer.

To pierwsza książka tej autorki, którą przeczytałam. Wzięłam ją z półki w bibliotece, ponieważ miałam ochotę na amerykański lekki romans i ta historia zdecydowanie trafiła w moje gusta. Koniec końców wychodzi na to, że jeśli kiedykolwiek będę potrzebować podobnych historii, to sięgnę po książkę Diany Palmer, ponieważ "Pozory mylą” to książka idealna do rozerwania się przy lekkiej lekturze.
Wiedząc, że czas się ustatkować i odpocząć Cort postanawia spędzić trochę czasu w Wyoming, pomagając kuzynowi na jego ranczu. Nie ma on szczęścia do kobiet – albo nie chcą się z nim wziąć ślubu i nie traktują go poważnie, albo chcą koniecznie zdobyć jego pieniądze i majątek. Zmęczony podejmuje decyzję, że odpuści sobie randkowania na jakiś czas. Początek znajomości z Miną nie mógł być gorszy. Myśląc, że nie jest ona niczym więcej niż kowbojką, która lubi robić na drutach, robi wszystko, co w jego mocy, by ją ignorować. W rzeczywistości Mina jest właścicielką rancza, a także pisarką, która jest w drodze na szczyt listy bestsellerów "New York Times'a". Problem polega na tym, że oboje są na siebie wściekli, ale łączy ich także fizyczne przyciąganie, które desperacko starają się ignorować.
Główna bohaterka musiała przezwyciężyć demony przeszłości i jest bardzo zraniona. Jest jedną z najsilniejszych bohaterek, jakie znam, ale mimo wszystko nie jest pozbawiona wad. Polubiłam Minę i wiele innych postaci, ale Cort zupełnie nie przypadł mi do gustu. Niby chce poznać kobietę, która chce go nie tylko ze względu na jego pieniądze, ale traktuje pierwszą prawdziwą kobietę, którą spotyka jak śmiecia i za każdym razem, gdy jest w jej pobliżu zachowuje się chamsko. Na szczęście jego charakter później się odrobinę zmienia i można w nim dostrzec choć trochę człowieczeństwa. Wytłumaczone jest też jego wcześniejsze zachowanie (PTSD). Mamy więc jakiś rozwój postaci wprowadzony przez Dianę Palmer.
Fabuła jest ciekawa i wzruszająca. Biorąc pod uwagę, że "Pozory mylą” to raczej historia skupiająca się na bohaterach, a nie na wydarzeniach, nie spodziewajcie się porywającej, sensacyjnej akcji. To dość powolna historia obyczajowa, jednak godna polecenia. Gdyby nie główny bohater, dałabym 5 gwiazdek. Niestety momentami był nazbyt irytujący, dlatego też daję 4 gwiazdki.

"Pozory mylą" to kolejna książka z serii "Wyoming Men", po którą sięgnęłam. Autorka tego cyklu, Diana Palmer, dała się mi już poznać jako dobra pisarka romansów, więc spodziewałam się, że raczej nie będę zawiedziona kolejną książką z tej serii.
Cort Grier ukrywa się na ranczu kuzyna w Wyoming, ponieważ jest znużony swoim dotychczasowym życiem. Ma dość tego, że ugania się za kobietami, które udają wyrafinowane i dojrzałe, a uciekają, gdy zaczyna się robić poważnie. Nie chce mieć również nic do czynienia z kobietami, które chcą tylko jego majątku i lecą na kasę. Gdy jednak spotyka kobietę, która spełnia jego wygórowane oczekiwania, okazuje się, że broni się zaciekle przed rodzącym się uczuciem. Przyjaciółka jego kuzynki, Mina Michaels, wydaje się być dla niego wręcz idealna. To zwykła kowbojka, która z pomocą przyjaciół stara się prowadzić swoje ranczo, jest więc zaradna i skromna. Skrywa jednak pewną tajemnicę, Cort jednak nie darzy ją zbytnią sympatią, Mina również jest wobec niego chłodna.
Jest to typowa historia dla Diany Palmer włącznie z motywem zmęczonego bohatera, który jest antagonistycznie nastawiony do bohaterki. Nie sądzą, że mogą pasować do siebie nawzajem, więc aby ukryć swoje uczucia do siebie, z czym on radzi sobie lepiej, umawiają się z innymi ludźmi. Niektóre fragmenty są trochę niewiarygodne, ale sam romans to czysta poezja. Takie książki czyta się najprzyjemniej, kiedy lubimy głównych bohaterów, a ja polubiłam bardzo Minę i Corta, mimo że na początku był palantem, przynajmniej dla niej. Niedawno zorientowałam się, że wiele książek Diany Palmer to współczesne wersje "Dumy i uprzedzenia", z tą różnicą, że zazwyczaj autorka skupia się na przeżyciach męskich bohaterów niż na kobietach.
"Pozory mylą" to naprawdę dobra książka. Dostałam dokładnie to czego spodziewałam się po książce od Diany Palmer. Każda jej książka to dla mnie zawsze przyjemna lektura, w tym przypadku nie ma mowy o wyjątku. Polecam wszystkim fankom romansów, a w szczególności fankom Diany Palmer.