Powroty

Różne mogą być powroty: mogą być pełne emocji lub trudne, dobrowolne lub wymuszone, rzeczywiste bądź wyobrażone. Czy jednak można cofnąć się do dzieciństwa, nie mierząc się z całą gamą wspomnień? Annie Ernaux właśnie w tym celu wraca do rodzinnego Yvetot. Najpierw przenosi się myślami do roku 1952, kiedy jako dwunastolatka była świadkiem dramatycznej sceny, która pozostawiła na niej piętno wstydu na całe życie: pewnego popołudnia jej ojciec próbował zabić matkę. To wydarzenie skłania ją do refleksji nad naturą wstydu i jego związkiem z klasą społeczną, pomagając odtworzyć kolejne wspomnienia, obrazy i detale, tworząc niczym w "Latach" barwny obraz czasu i miejsca, portret rodziny, miasteczka i obyczajów, które wspomniana scena dramatycznie naruszyła. Pisarka odwiedza Yvetot również osobiście, gdy przyjmuje zaproszenie władz miasta, które zaakceptowała dopiero w latach 2000. To wydarzenie daje jej szansę zestawienia wspomnień z fizyczną mapą miasta i możliwość opowiedzenia o nim z własnej perspektywy mieszkańcom, którzy doskonale je znają. "Ostatecznie," mówi Ernaux, "czerpałam z Yvetot, z miejsc i ludzi, których dobrze znałam. Choć wiele z tego miasteczka mojego dzieciństwa i młodości zabrałam, nie czułam się zobowiązana do zwrócenia czegokolwiek." Zabierając nas w podróż po Yvetot, zamyka cykl opowieści o dzieciństwie, rodzicach i przemijającym świecie, przetworzonych na literacką formę. Na ten zbiór składają się dwa utwory: "Wstyd" ("La Honte") i "Powrót do Yvetot" ("Retour à Yvetot").