Polska Piastów

Ten tom otwiera serię książek, które w sposób literacki zamierzają przedstawić historię Polski i narodów, które później z nią sfederowano. Autor podkreśla, że historia sama w sobie nadaje sens, tworząc wartości godne wierności. W przypadku Polski ten sens nie ogranicza się wyłącznie do zabezpieczenia materialnego bytu potomków Piastów. W XIX wieku wielu z tych, którzy uznawali się za lojalnych poddanych obcych imperiów, radziło sobie całkiem dobrze. Gospodarka feudalna mogłaby rozwijać się w Polsce w średniowieczu, także gdyby germańscy margrabiowie zdołali zdobyć ziemie nad Wisłą. W rzeczywistości, feudalizm rozwinął się pomyślnie na Pomorzu Zachodnim, choć lokalna kultura europejska tego regionu nie zdołała się wykształcić w pełni. Z perspektywy ogólnego interesu, który nigdy nie przemija, istnienie państwa polskiego miało sens i było opłacalne. W granicach kraju rozwijała się łacińska kultura, wystarczająco silna, by przetrwać upadek królestwa w XVIII wieku. Dla wielu Polaków wstydliwy prowincjonalny charakter kultury okazał się jej największą zaletą, gdyż to peryferia wytyczają granice zasięgu. Powyższy opis został przygotowany przez wydawcę.