Polacy we wschodniej Rosji i na Syberii 1917–1922. Walka zbrojna, martyrologia, drogi do Ojczyzny. Stan badań, baza źródłłowa, sojusznicy

Kolej transsyberyjska, zbudowana po wojnie rosyjsko-japońskiej, stała się kluczowym elementem rozwoju Imperium Rosyjskiego, przyczyniając się do wzrostu gospodarczego i militarnego. W październiku 1916 roku zakończono jej budowę, co wzmocniło rosyjski przemysł oraz przyspieszyło jego rozwój. Kolej ta nie tylko połączyła różne regiony, ale stała się także istotnym szlakiem transportowym, przemierzając urodzajne stepy Syberii i pokrywając tereny bogate w surowce naturalne.W latach Wielkiej Wojny, liczba Polaków na Syberii znacząco wzrosła, kiedy to tysiące jeńców wojennych z sił zbrojnych Niemiec i Austro-Węgier trafiło do rosyjskiej niewoli. Na wiosnę 1918 roku, Polaków było tam około 30–32 tysiące, często przebywających w małych wsiach zamiast obozów jenieckich. Z biegiem czasu, do końca 1918 roku, ich liczba sięgała nawet 400 tysięcy, wliczając „bieżeńców” i mobilizowanych do wojska z zachodnich regionów Imperium.Przedstawiona publikacja dokumentów na temat polskiej obecności we wschodniej Rosji i na Syberii w latach 1917–1922 cieszy się dużym znaczeniem historycznym. Dokumenty te, dotychczas w większości niedostępne, zawierają bezstronne ujawnienia o życiu wojskowym, politycznym i społecznym Polaków w tym okresie. Mogą one stać się podstawą dogłębnych badań nad obecnością Polaków na tamtejszych terenach w początkach XX wieku. Tego rodzaju materiały są również pozbawione politycznych i ideologicznych naleciałości, co zwiększa ich wartość naukową. Pod redakcją Waldemara Rezmera i udziałem zespołu badawczego, do którego należą Kamil Anduła i Mariusz Mróz, dokumenty te dostarczają cennych informacji dla historyków i badaczy.