Pochowaj nasze kości w ziemi o północy (barwione brzegi)

„Pochowaj nasze kości w ziemi o północy” to niezwykła powieść, która splata trzy historie kobiet żyjących w różnych epokach i miejscach. W 1532 roku poznajemy Marię — młodą dziewczynę, której życie odmienia pojawienie się tajemniczego nieznajomego. W 1827 roku śledzimy Charlotte, która po niebezpiecznym doświadczeniu trafia do Londynu, gdzie fascynuje ją charyzmatyczna wdowa. W 2019 roku w Bostonie obserwujemy Alice, próbującą rozpocząć nowe życie, które szybko zmienia niespodziewane, burzące jej tożsamość wydarzenie. Każda z tych opowieści dotyka tematów głodu, miłości, gniewu i poszukiwania sensu — tego, co kończy nasze życie i tego, co potrafi je na nowo rozpocząć.

„Pochowaj nasze kości w ziemi o północy” to książka, na którą bardzo czekałam, mimo że jest to moja pierwsza powieść V.E. Schwab — a także pierwsze spotkanie z literaturą typowo o wampirach. Byłam więc podekscytowana wejściem w zupełnie nowy dla mnie świat, i muszę przyznać, że absolutnie się nie zawiodłam.

Od początku intrygowały mnie trzy perspektywy i różne linie czasowe. Zastanawiałam się, w jaki sposób te historie będą się przenikać, i właśnie ta ciekawość napędzała mnie do dalszej lektury. Jedna perspektywa podobała mi się bardziej od pozostałych, ale w każdej z nich znalazłam coś istotnego i poruszającego — nic nie wydawało się zbędne.

Największą zaletą książki jest dla mnie jej niezwykły klimat oraz styl pisania. Miałam wrażenie, jakby ktoś siedział obok mnie i snuł opowieść — powoli, sugestywnie, z dbałością o emocje i detale. Dodatkową przyjemnością był wątek miłosny między kobietami, co stanowi świeżą i rzadziej spotykaną perspektywę w tego typu literaturze.

Na plus zdecydowanie zasługuje również przepiękne wydanie oraz miła niespodzianka w postaci pojawienia się w fabule… Polski 🤭. To drobny, ale bardzo satysfakcjonujący akcent.

To książka, która zostaje z czytelnikiem na dłużej — pełna mroku, melancholii, ale też siły i namiętności. Dla mnie zdecydowanie 5/5 gwiazdek.