Plastyczność u zmierzchu pisma

Książka "Plastyczność u zmierzchu pisma" stanowi retrospektywne spojrzenie Catherine Malabou na ponad dziesięć lat jej działalności filozoficznej. Choć ma charakter pewnej intelektualnej autobiografii, jest przede wszystkim manifestem filozoficznym, nawołującym do konieczności przekroczenia dotychczasowych założeń i metod dekonstrukcji stworzonej przez Jacquesa Derridę. Malabou przedstawia tezę o zmierzchu pisma jako centralnego elementu myślenia, które zastępuje pojęciem plastyczności. Dla Malabou plastyczność staje się kluczowym elementem, który kształtuje życie jednostki w kontekście przypadkowości świata i nieprzewidywalnej przyszłości.Autorka analizuje, jak ewoluowały koncepcje plastyczności w filozofii, zaczynając od Hegla, przez Heideggera, aż po Derridę. Nie porzuca wcześniejszych filozoficznych idei, lecz przekształca je i poddaje metamorfozie. Malabou zestawia dialektykę Hegla, "destrukcję" metafizycznej tradycji Heideggera i dekonstrukcję Derridy, ujawniając relacje, napięcia i różnice między tymi koncepcjami. Stara się wydobyć te aspekty, które pomogą w rozwijaniu zagadnienia plastyczności oraz stworzeniu opartej na niej materialistycznej ontologii transformacji bytu.Zderzenie z tymi kluczowymi myślami, które opisują rzeczywistość poprzez zmiany, zdarzenia i powstawanie nowości, prowadzi do powstania nowej filozofii plastyczności. Jest to idea pokazująca, jak w epoce postmetafizycznej rzeczywistość organizuje się sama, a myślenie i byt podlegają dynamicznej, materialnej samoorganizacji.