Pisarz rodzinny

Właśnie udało mi się z trudem zaliczyć maturę. Moja czternastoletnia siostra zaczytywała się w „Marie Claire”, przeglądając opowieści zdradzonych kobiet, a w tle rozbrzmiewała muzyka Sheili i B. Devotion z utworem „Hôtel de la plage”. Ściany jej pokoju zdobiły plakaty z wizerunkami Richarda Gere'a i Thierry'ego Lhermitte'a. Marzyła o spotkaniu z księciem z bajki i obawiała się bliskości z chłopcami, chyba że którymś z nich okazałby się właśnie książę. Kiedy zapytała mnie o moje pierwsze doświadczenie, odpowiedziałem jej spokojnym głosem, że było dobrze, choć tak naprawdę nie byłem pewny. Marzyła, by ktoś kiedyś mówił o niej z podobnym uznaniem. Nagle do pokoju wszedł nasz brat, objął nas ramionami, a wraz z jego wejściem nadeszło zakończenie naszego dzieciństwa.Édouard, będąc siedmiolatkiem, stworzył swój pierwszy wiersz, cztery skromne wersy, które przyniosły mu falę uznania i uczyniły go rodzinnym poetą. Jednak nie zawsze to, co dla nas zaplanowano, przynosi szczęście... Grégoire Delacourt, z wdziękiem i delikatnością, snuje opowieść o tej niebanalnej rodzinie w sposób, który bawi i wzrusza jednocześnie. „Pisarz rodzinny” sprawi, że będziesz płakać ze śmiechu i śmiać się przez łzy.