Pisarz idei. Proza Bronisława Wildsteina

Proza Bronisława Wildsteina zdobyła wiele nagród, w tym prestiżową nagrodę Kościelskich. Każda z jego książek przyciąga uwagę recenzentów. Niemniej jednak autor „Doliny Nicości” nadal funkcjonuje w naszej literackiej przestrzeni jako pisarz wyklęty, a jego dzieła noszą znamiona książek zbójeckich, co jest szczególnie odczuwalne na uniwersytetach. Choć w Bibliotece Raczyńskich odbyła się konferencja na temat jego twórczości, wciąż brakuje opracowań historyczno-literackich poświęconych jego dziełom. Częściej można spotkać się z utartymi opiniami i uproszczonymi schematami. Czy praca Macieja Woźniaka zdoła to zmienić? Trudno to przewidzieć, ale warto docenić jego odwagę i determinację w przygotowaniu pierwszej obszernej monografii o kluczowych utworach autora „Czasu niedokonanego”.Monografia Woźniaka charakteryzuje się podejściem aspektowym. Analizując pełny zakres twórczości Wildsteina, skupił się na utworach, które uznał za najbardziej reprezentatywne. Skoncentrował się także na jednym wybranym aspekcie pisarstwa, które odsłania istotne cechy jego dzieł. Choć można dyskutować nad dokonanymi wyborami, wydaje się, że żadna z ważnych książek prozy Wildsteina nie została pominięta. Młody krytyk przekonuje, analizując twórczość literata z perspektywy genologii. Kluczowa teza, która stanowi trzon rozprawy, brzmi następująco: Wildstein umiejętnie wykorzystuje konwencje gatunkowe prozy popularnej, aby przekraczać tradycyjne formy, wplatać w nie elementy etyczno-refleksyjne i kierować prozatorski dyskurs w stronę powieści idei.