Pedagogika dyskretna

Zebrane w tej książce teksty ukazały się wcześniej na łamach portalu „wPolityce” oraz tygodnika „wSieci”. Zdając sobie sprawę, że fakt ten może zniechęcić pewnych czytelników, akceptuję jednak, że to rezultat moich wyborów oraz przekonań, które są dla mnie istotne. Moim celem było zebranie w jednym tomie rozproszonych wcześniej artykułów, aby stworzyć jednolity przekaz.Od lat zajmuję się naukową eseistyką, a jeden znany profesor nazwał mnie nawet „mistrzem pedagogicznego eseju”. Choć uważam to za przesadzone, podziwiam tych, którzy z łatwością tworzą rozległe prace. Sam nie posiadam tej umiejętności i nie przewiduję jej nabycia.Termin „pedagogika dyskretna” odnosi się do mojego podejścia, które opiera się na osobistych wrażeniach i skojarzeniach, a nie na formalnych badaniach naukowych. Jest to metoda rozwijana przez niemal sześćdziesiąt lat mojego doświadczenia. Co interesujące, jako promotor prac dyplomowych preferuję jednak analizy bazujące na danych empirycznych, wzbogacone wykresami i tabelami, co jest wynikiem mojego wcześniejszego dorobku.Przy tej publikacji chciałbym szczególnie podziękować trzem osobom: Wojciechowi Śliwerskiemu, dyrektorowi Oficyny Wydawniczej „Impuls”, który podjął się wydania tej książki; magister Patrycji Ampulskiej za uporządkowanie tekstów w drugiej części książki; oraz doktor habilitowanej Ditcie Baczała za jej pozytywną opinię. Ich wsparcie jest dla mnie niezwykle cenne. Autor