Pawiak. Więzienie polityczne 1880-1915

Badania dotyczące historii Pawiaka jako więzienia politycznego w czasach carskich pozostają mało rozwinięte. Poza kilkoma artykułami dr. Andrzeja Ossibach-Budzyńskiego, nikt nie podjął tego tematu w tak dogłębny sposób. Praca recenzowana opiera się na solidnej bazie źródłowej. Autor miał dostęp do kluczowych dokumentów archiwalnych związanych z owym okresem oraz z samym więzieniem, a także do innych cennych źródeł, takich jak wspomnienia i edycje dokumentów. Dużą wartością książki jest obszerna i szczegółowa bibliografia, co znajduje odzwierciedlenie w licznych przypisach. To, że główną narrację oparto na archiwaliach, stanowi dodatkowy atut pozycji. Opracowanie to ma charakter pionierski i nie opiera się na wcześniejszych dziełach. Ważnym atutem jest także przystępny język oraz dynamiczna, jak na dzieło naukowe, narracja, co znacznie zwiększa jej atrakcyjność literacką.Praca dr. Andrzeja Ossibach-Budzyńskiego wyróżnia się dzięki szeroko zakrojonej kwerendzie źródłowej wykonanej głównie w warszawskich archiwach. Pomimo zniszczeń wojennych dokumentacja dotycząca Pawiaka okazała się obszerna, zwłaszcza w części dotyczącej śledztw i procesów prowadzonych przez rosyjski aparat sądowniczy. Autor przestudiował 13 zestawów dokumentów, w tym meldunki, raporty więzienne, pisma więźniów oraz korespondencję, zarówno legalną, jak i nielegalną, przechwyconą przez cenzurę. Łącznie zbadał zapewne kilkanaście tysięcy teczek archiwalnych, co świadczy o jego rzetelności badawczej oraz wytrwałości.