Pająk i mucha

Po „Pająka i muchę” sięgnęłam ze świadomością, że nie jest to typowy kryminał. Wiedziałam, że autorka opisała prawdziwą historię i połączyła elementy reportażu, dokumentu oraz literatury faktu. Liczyłam jednak, że taka forma bardziej mnie zainteresuje. Niestety, ostatecznie zupełnie do mnie nie przemówiła. Momentami miałam wrażenie, że książka balansuje między dziennikarskim zapisem wydarzeń a próbą stworzenia bardziej fabularnej opowieści. To połączenie nie do końca się u mnie sprawdziło i przez większość lektury trudno było mi się w nią wciągnąć.

Najbardziej zwróciło moją uwagę podejście autorki do samego sprawcy. Z jednej strony rozumiem, że próbowała zrozumieć jego sposób myślenia i pokazać czytelnikom mechanizmy stojące za tak brutalnymi zbrodniami. W końcu książka opiera się na prawdziwych wydarzeniach i zawiera autentyczne rozmowy z mordercą, co samo w sobie jest bardzo interesujące. Z drugiej strony momentami odnosiłam wrażenie, że autorka poświęca mu zbyt wiele uwagi i wykazuje wobec niego zaskakującą fascynację. Być może taki był zamysł, aby skłonić czytelnika do refleksji i zachęcić do własnych przemyśleń, jednak mnie taki sposób prowadzenia narracji nie przekonał.
Nie uważam, że jest to zła książka, bo porusza trudny i intrygujący temat, a możliwość poznania kulis tej sprawy z tak bliskiej perspektywy jest niewątpliwie jej atutem. Po prostu forma, jaką wybrała autorka, okazała się niezgodna z moimi czytelniczymi oczekiwaniami. To jedna z tych książek, które z pewnością znajdą swoich odbiorców, ale ja nie zaliczam się do tego grona.