Opowieści tajemnicze i szalone

Po pierwsze, jestem wielkim fanem Edgara Allana Poe. Jego opowiadania i wiersze rozbudziły moją kreatywność; sprawiły, że doceniłem makabrę i grozę, co na zawsze zdefiniowało to, czego szukam w literaturze. Myślę, że bez niego nie mielibyśmy takich artystów jak Tim Burton, Bram Stoker, Marilyn Manson czy Neil Gaiman. Był człowiekiem tak niedocenianym, tak niezrozumianym i tak bardzo wyprzedzającym swoje czasy.
Ta książka bierze pod uwagę cztery klasyczne opowiadania Poego ("Czarny kot", "Maska czerwonej śmierci", "Żaboskoczek" i "Upadek domu Usherów") i opowiada je na nowo za pomocą grafiki, tak że w końcu otrzymujemy zupełnie nowy i świeży sposób opowiadania tych historii, ale nadal są one dość wierne oryginałom. W niektórych miejscach grafika jest fragmentem opowiadania, przez co dostajemy tak naprawdę komiks. To powiedziawszy, muszę przyznać, że ilustracje Grisa Grimly'ego sprawiły, że opowiadania były tylko bardziej niepokojące.
Pamiętam, że jakiś czas temu czytałem inną powieść graficzną z podobnym konceptem - tam również grafika wspierała narrację, ale dodatkowo dialogi zostały uaktualnione i zmienione, przez co wydawało się, że obcujemy z innym dziełem. "Opowieści tajemnicze i szalone", mimo że są może trochę bardziej skierowane do młodszego czytelnika, nadal mają w sobie klimat oryginalnego dzieła Poego, co mnie bardzo cieszy. Moim jedynym życzeniem byłoby, aby w książce znalazło się więcej opowiadań w tym stylu, ale niestety wydawca musiał gdzieś postawić granicę.
Co więc powiedzieć o opowiadaniach - w przypadku opowiadań tak dobrze znanych i dostępnych jak te cztery historie, nie ma potrzeby ich opowiadać. Wszystkie są warte przeczytania i znania - to klasyki opowiadań grozy. Ale nie twórczość Edgara Allana Poego jest atutem "Opowieści tajemniczych i szalonych", tylko połączenie tekstu i grafiki Grimly'ego. To właśnie sprawia, że ta książka tak dobrze się sprawdza. Jeśli kiedykolwiek czytaliście Poego i podobał ci się jego styl i obrazowanie, to lektura tej książki jest przyjemnością i warto ją posiadać. Również, gdy to wasz pierwszy kontakt z amerykańskim pisarzem, może być to dobry start przygody z jego twórczością. Na pewno jest to ta klasyka, którą warto znać i obcowanie z nią nie powinno przynosić trudu.

Zaciekawiła mnie bardzo okładka tej książki, dlatego zdecydowałam się na jej zakup - zrobiłam na przekór popularnemu twierdzeniu: "Nie oceniaj książki po okładce". Nie miałam nigdy do czynienia z twórczością Edgara Allana Poe (mimo, że wielokrotnie mi był polecany), dlatego też, "Opowieści tajemnicze i szalone" wydały mi się dobrym startem na przygodę z tym amerykańskim pisarzem grozy. Grisa Grimly'ego nie znałam do tej pory w ogóle, ale już wiem, że jego styl graficzny bardzo mi się podoba.
Nie jestem w stanie ocenić jak duża ingerencja została wykonana w dzieła Poego. Z tego, co czytałam, dokonano niewielkich, mało znaczących zmian (głównie w dialogach), dlatego też fani tej prozy powinni być spokojni, co do jakości opowiadań. Bardzo mi się te historie podobały, dlatego mam też ochotę na więcej opowiadań Poego.
To co mnie najbardziej pociąga w twórczości Poego to nadawanie opowiadaniom dość niepokojącego klimatu. Obrazy Grimly'ego współgrają mocno z nastrojem opowiadań i podbijają go. Najbardziej te ilustracje przypominają mi styl filmów Tima Burtona - niektóre grafiki wyglądają jakby były wprost wyjęte z "Soku z żuka", Edwarda Nożycorękiego" czy "Gnijącej panny młodej". Są bardzo ładne, czasami groteskowe i przesadzone, czasami sugestywne i mroczne. Na pewno warto zapoznać się z tym zbiorem właśnie dla tych grafik.
Co do Poego - mamy tutaj cztery opowiadania pełne grozy, brutalności, psychodramy, mroku, dziwactw i duchów. Najbardziej ze wszystkich opowiadań przypadła mi do gustu "Maska czerwonej śmierci". Ta metaforyczna opowieść o zarazie przeraziła mnie niemało, tym bardziej, że sami nie tak dawno przeżyliśmy pandemię. Wspaniała alegoria o strachu i o braku możliwości ucieczki przed nieuniknionym. Pozostałe opowiadania też były w porządku, choć najmniej podobał mi się "Żaboskoczek". Wydawał mi się trochę banalny i bardziej śmieszny niż straszny.
Myślę, że warto dać szansę "Opowieściom tajemniczym i szalonym". Wydanie jest bardzo ładne, opowiadania i ilustracje są klimatyczne i wzbudzają niepokój (ale nie są nieprzyjemnie przerażające). Bardzo przyjemna lektura.

Po pierwsze, jestem wielkim fanem Edgara Allana Poe. Jego opowiadania i wiersze rozbudziły moją kreatywność; sprawiły, że doceniłem makabrę i grozę, co na zawsze zdefiniowało to, czego szukam w literaturze. Myślę, że bez niego nie mielibyśmy takich artystów jak Tim Burton, Bram Stoker, Marilyn Manson czy Neil Gaiman. Był człowiekiem tak niedocenianym, tak niezrozumianym i tak bardzo wyprzedzającym swoje czasy.
Ta książka bierze pod uwagę cztery klasyczne opowiadania Poego ("Czarny kot", "Maska czerwonej śmierci", "Żaboskoczek" i "Upadek domu Usherów") i opowiada je na nowo za pomocą grafiki, tak że w końcu otrzymujemy zupełnie nowy i świeży sposób opowiadania tych historii, ale nadal są one dość wierne oryginałom. W niektórych miejscach grafika jest fragmentem opowiadania, przez co dostajemy tak naprawdę komiks. To powiedziawszy, muszę przyznać, że ilustracje Grisa Grimly'ego sprawiły, że opowiadania były tylko bardziej niepokojące.
Pamiętam, że jakiś czas temu czytałem inną powieść graficzną z podobnym konceptem - tam również grafika wspierała narrację, ale dodatkowo dialogi zostały uaktualnione i zmienione, przez co wydawało się, że obcujemy z innym dziełem. "Opowieści tajemnicze i szalone", mimo że są może trochę bardziej skierowane do młodszego czytelnika, nadal mają w sobie klimat oryginalnego dzieła Poego, co mnie bardzo cieszy. Moim jedynym życzeniem byłoby, aby w książce znalazło się więcej opowiadań w tym stylu, ale niestety wydawca musiał gdzieś postawić granicę.
Co więc powiedzieć o opowiadaniach - w przypadku opowiadań tak dobrze znanych i dostępnych jak te cztery historie, nie ma potrzeby ich opowiadać. Wszystkie są warte przeczytania i znania - to klasyki opowiadań grozy. Ale nie twórczość Edgara Allana Poego jest atutem "Opowieści tajemniczych i szalonych", tylko połączenie tekstu i grafiki Grimly'ego. To właśnie sprawia, że ta książka tak dobrze się sprawdza. Jeśli kiedykolwiek czytaliście Poego i podobał ci się jego styl i obrazowanie, to lektura tej książki jest przyjemnością i warto ją posiadać. Również, gdy to wasz pierwszy kontakt z amerykańskim pisarzem, może być to dobry start przygody z jego twórczością. Na pewno jest to ta klasyka, którą warto znać i obcowanie z nią nie powinno przynosić trudu.

Zaciekawiła mnie bardzo okładka tej książki, dlatego zdecydowałam się na jej zakup - zrobiłam na przekór popularnemu twierdzeniu: "Nie oceniaj książki po okładce". Nie miałam nigdy do czynienia z twórczością Edgara Allana Poe (mimo, że wielokrotnie mi był polecany), dlatego też, "Opowieści tajemnicze i szalone" wydały mi się dobrym startem na przygodę z tym amerykańskim pisarzem grozy. Grisa Grimly'ego nie znałam do tej pory w ogóle, ale już wiem, że jego styl graficzny bardzo mi się podoba.
Nie jestem w stanie ocenić jak duża ingerencja została wykonana w dzieła Poego. Z tego, co czytałam, dokonano niewielkich, mało znaczących zmian (głównie w dialogach), dlatego też fani tej prozy powinni być spokojni, co do jakości opowiadań. Bardzo mi się te historie podobały, dlatego mam też ochotę na więcej opowiadań Poego.
To co mnie najbardziej pociąga w twórczości Poego to nadawanie opowiadaniom dość niepokojącego klimatu. Obrazy Grimly'ego współgrają mocno z nastrojem opowiadań i podbijają go. Najbardziej te ilustracje przypominają mi styl filmów Tima Burtona - niektóre grafiki wyglądają jakby były wprost wyjęte z "Soku z żuka", Edwarda Nożycorękiego" czy "Gnijącej panny młodej". Są bardzo ładne, czasami groteskowe i przesadzone, czasami sugestywne i mroczne. Na pewno warto zapoznać się z tym zbiorem właśnie dla tych grafik.
Co do Poego - mamy tutaj cztery opowiadania pełne grozy, brutalności, psychodramy, mroku, dziwactw i duchów. Najbardziej ze wszystkich opowiadań przypadła mi do gustu "Maska czerwonej śmierci". Ta metaforyczna opowieść o zarazie przeraziła mnie niemało, tym bardziej, że sami nie tak dawno przeżyliśmy pandemię. Wspaniała alegoria o strachu i o braku możliwości ucieczki przed nieuniknionym. Pozostałe opowiadania też były w porządku, choć najmniej podobał mi się "Żaboskoczek". Wydawał mi się trochę banalny i bardziej śmieszny niż straszny.
Myślę, że warto dać szansę "Opowieściom tajemniczym i szalonym". Wydanie jest bardzo ładne, opowiadania i ilustracje są klimatyczne i wzbudzają niepokój (ale nie są nieprzyjemnie przerażające). Bardzo przyjemna lektura.