Opowiadania przy ginie z tonikiem

Kiedy odwiedzili mnie w domu, rzucili mi: „Nie podoła pan napisaniu czegoś dłuższego! To, co pan tworzy, jest po prostu godne litości.” Zapytałem ich, czy byłbym w stanie stworzyć choćby jeden dłuższy tekst. Zaznaczyłem, że najdłuższy, jaki dotąd napisałem, był niezmiernie trudny do stworzenia. Każdy tekst, który wychodzi zbyt rozbudowany, porzucam od razu. Zrozumiałeś, co mam na myśli? Dlatego teraz chciałbym zaprezentować to, co mam do przekazania. „Opowiadania przy ginie z tonikiem” to dzieło uznawane za klasykę portugalskiej literatury, rozciągające się na obrzeża surrealizmu i pełne czarnego humoru oraz sarkazmu. Mimo że w kraju swego pochodzenia zbiór ten jest wciąż odkrywany na nowo, dotychczas nie próbował podbić serc zagranicznych czytelników. Zmieniło się to dzięki pasjonatom literatury portugalskiej w Polsce, którzy dostrzegli w nim echo surrealizmu sytuacji pandemicznej, który stał się częścią ich codziennego życia. Choć polityczne aluzje i mrugnięcia oka skierowane do portugalskiej publiczności lat 70. XX wieku mogą być dziś mniej czytelne, to niezmiennie zachwyca uniwersalne nowatorstwo świata przedstawionego, które odzwierciedla wyjątkową wyobraźnię i myślenie autora.