Opór

W historii Bożka, nastoletniego mieszkańca Warszawy, życie toczy się swoim zwykłym rytmem. Chłopak przygotowuje się do małej matury, przeżywając typowe rozterki młodości: szkołę, rodzinne obowiązki i pierwsze miłosne zauroczenia. Nic nie zapowiada nagłych zmian, aż do września 1939 roku. Mimo pozornie spokojnego życia, w powietrzu czuć napięcie. Kamienica przy ulicy Nalewki staje się świadkiem pierwszych nalotów. Mieszkańcy organizują się w komitety, aby radzić sobie w nowych, trudnych warunkach. Z braku wody Bożek i jego sąsiedzi muszą pokonywać długie drogi, by napełnić kanki, a chleb można zdobyć jedynie po odstaniu wielu godzin w kolejce.Chociaż świadomość zbliżającej się wojny była obecna, wielu mieszkańcom Warszawy wciąż zdawało się to nierealne. Zanim jednak zrozumieli, co się dzieje, rzeczywistość okazała się brutalna, a niemieckie wojska wkroczyły do miasta. Początkowy szok szybko ustąpił miejsca mieszance rozpaczy i nadziei, z myślą, że konflikt może wkrótce zakończyć się dzięki interwencji aliantów.Czas płynie nieubłaganie, a wraz z nim gaśnie wiara w szybkie zakończenie wojny. Mieszkańcy miasta stają przed trudnym wyborem: poddać się czy stawić opór. Starsze pokolenia, pamiętające poprzednie konflikty, starają się zachować spokój, wierząc, że sytuacja wkrótce się unormuje. Młodsi jednak, pełni zapału, pragną walczyć, nie chcąc się pogodzić z sytuacją. Czy można sobie wyobrazić, jak radzilibyśmy sobie dzisiaj, stojąc w obliczu takich wyzwań? Jakie byłoby nasze miejsce w tej historii?