Oczywiście, że cię…

W pobliżu zbiornika wodnego znalezione zostają damskie tenisówki, a chłopak, który towarzyszył ich właścicielce znika. Jego znajomi twierdzą, że to jego dziewczyna musiała mu coś zrobić, gdyż chciała go zabić, a on bał się jej.

Powieść zaczyna się od wizyty policjantki w domu nastoletniej Hae-ju, kobieta prowadzi śledztwo w sprawie zaginięcia jej chłopaka Hae-roka. Dziewczyna widziała go jako ostatnia.
I tu zaczyna się opowieść o miłości dwójki licealistów. 
Dziewczyna snuje swoją opowieść zwracając się jakby do swojego chłopaka, lub też jak gdyby pisała list do niego, a nie zwierzała się przedstawicielce prawa.
Poznajemy wydarzenia od kiedy się poznali, aż do tego feralnego dnia, kiedy spotkali się ostatni raz.
Opowiada ich historię w taki sposób, iż wywołuje w nas, czytelnikach współczucie, przedstawiając Hae-roka jako tego złego. 
Zagłębiając się w kolejne wydarzenia wciąż w głowie miałam pytanie co tak naprawdę się wydarzyło, czy dziewczyna byłaby zdolna wyrządzić mu krzywdę? Przecież tak bardzo go kochała, była taka zapatrzona w niego.

Autorka zagłębia się w psychikę nastolatków, przedstawia świat licealistów w niezwykle rzeczywisty sposób. 
Uczucia i problemy, z jakimi borykają się młodzi ludzie- pierwsza miłość, miłość nieodwzajemniona, przyjaźń, zazdrość, obsesja, manipulacja, przemoc psychiczna.
 
Przyznam, że zaskoczyła mnie ta książka, wyciągnęłam z niej refleksję, że nie zawsze wszystko jest takie, jakie się wydaje na pierwszy rzut oka. Że nie można ślepo wierzyć, trzeba spojrzeć z różnych stron, poznać różne wersje, by nie oceniać pochopnie. Tak, Hae-ju udało się manipulować także mną! 

Pierwszy raz miałam okazję przeczytać, powieść koreańskiej autorki. Choć rzadko czytam książki z gatunku Young adult, ta zaciekawiła mnie już samym opisem.
To wyjątkowa książka, pierwszy raz spotkałam się z takim rodzajem narracji.

Jest zaskakująca, bardzo wciągająca i ma tylko 220 str., podzielone na krótkie rozdziały, to wszystko sprawia, że czyta się bardzo szybko.