O sukcesji tronu w Polsce

Wybór pism słynnego magnata, Seweryna Rzewuskiego, który był jednym z liderów Targowicy, to fascynująca lektura. Rzewuski, będąc porwanym przez Rosjan w 1767 roku podczas sejmu repninowskiego i zesłanym do Kaługi, stał się symbolem patriotycznej oddania sprawie wiary i wolności. Pomimo początkowego podziwu, później stał się kluczową postacią w obozie przeciwników reform, które mogły zapobiec upadkowi państwa. Jako hetman polny koronny dążył do przywrócenia dawnej władzy hetmańskiej, sprzeciwiając się wzmacnianiu władzy króla oraz dziedziczności tronu, uważając wolną elekcję za fundament szlacheckiej wolności. W trakcie Sejmu Czteroletniego jego ostre stanowisko przeciwko reformom znalazło wyraz w głośnym pamflecie o sukcesji tronu, jednym z ważniejszych pism politycznych tego niespokojnego czasu. Pomimo późniejszego przewodzenia Targowicy, przez co zyskał miano zdrajcy, przedstawiał swoje działania jako wyraz troski o los ojczyzny i sprzeciwiał się drugiemu rozbiorowi Polski. W tomie jego pism, mów i wystąpień politycznych, wzbogaconym o szczegółowy wstęp, Rzewuski ukazany jest jako postać złożona i istotna dla swojej epoki. Czytając te teksty, można zrozumieć racje antyreformistów oraz dylematy towarzyszące poszukiwaniu sposobów na ratowanie Rzeczypospolitej przy jednoczesnym przywiązaniu do dawnych tradycji prawnych.