O socjologicznej kategorii przymierza

Schmalenbach wyraźnie podkreśla, że przymierze jako forma relacji społecznych jest natury ulotnej. Stany emocjonalnego entuzjazmu, gotowości do poświęceń i bezgranicznego oddania stopniowo wygasają, transformując się w „zrosty” wspólnotowe lub zostają wplecione w struktury organizacyjne społeczeństwa. Przemijalność takich więzi zwiastuje ich koniec, dlatego też wymagają one szczególnego etosu, by uniknąć niekontrolowanych eksplozji emocji. Ten etos obejmuje lojalność, a w praktyce przejawia się jako wierność, przyjacielskie lub miłosne przymierze, z ich przyrzeczeniami i obietnicami. Jednocześnie przymierze to musi być solidnie osadzone w dwóch innych formach więzi społecznych: we wspólnocie, gdzie trwałość obietnicy staje się podstawą tradycji, oraz w społeczeństwie, gdzie lojalność jest elementem społecznie uznawanego kontraktu. Wypracowanie i zrównanie tych trzech kategorii: wspólnoty, społeczeństwa i przymierza, stanowi próbę przezwyciężenia ograniczeń myślenia dychotomicznego.Herman Schmalenbach, urodzony w 1885 roku w Breckerfeld, był znaczącym niemieckim filozofem społecznym. Występował jako krytyk teorii Maksa Webera i Ferdinanda Tönniesa, zaś jego wiedza obejmowała również filozofię Leibniza i Kanta. Był kontynuatorem tradycji filozoficznej Georga Simmela. Przez całe życie związany był z uniwersytetami w Berlinie, Jenie, Monachium, Getyndze, Hanowerze oraz Bazylei, gdzie zmarł w 1950 roku. Jest szczególnie pamiętany jako autor eseju „O socjologicznej kategorii przymierza”.