O marszałku Edwardzie Śmigłym-Rydzu. Od uwielbienia do potępienia

Śmigły-Rydz był kluczową postacią w obozie niepodległościowym kierowanym przez Józefa Piłsudskiego, który przygotowywał się do walki o odzyskanie suwerenności Polski. Jego reputacja jako dzielnego żołnierza i szanowanego dowódcy została ugruntowana podczas wojny polsko-rosyjskiej w latach 1919-1920, gdzie był jednym z wybitnych dowódców liniowych Wojska Polskiego. Po przewrocie majowym w 1926 roku, mimo iż pozostał inspektorem armii, Piłsudski trzymał go z dala od polityki. Po śmierci Piłsudskiego w tajemniczych okolicznościach Śmigły-Rydz został naznaczony na generalnego inspektora sił zbrojnych. W latach 1935-1939 stał się czołową postacią na polskiej scenie politycznej.Wrzesień 1939 roku ujawnił jego liczne błędy i zaniedbania w przygotowaniach do wojny. Wzbudzając wcześniej zachwyt tłumów, teraz okazało się, że jego psychika nie była odporna na stresy wojenne. Przełomowym momentem była decyzja z 17 września 1939 roku o porzuceniu armii, która nadal walczyła, bez wyznaczenia formalnego następcy, co zakończyło się jego ucieczką przez granicę do Rumunii.Jako dowódca doświadczył porażki życiowej i nie zdołał realistycznie ocenić swoich działań. Aż do śmierci żywił nadzieje na odegranie znaczącej roli w politycznej przyszłości Polski.