Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Nr 3273 miał szesnaście lat. Duże Litery
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Szesnastoletni Jan Michalak w styczniu 1943 roku został razem z rodzicami aresztowany za udział w działaniach konspiracyjnych. Zostali osadzeni w więzieniu gestapo na warszawskim Pawiaku, a po kilku dniach przewieziono ich do niemieckiego obozu koncentracyjnego na Majdanku w Lublinie. W kwietniu 1944 r. deportowano Michalaka do KL Gross-Rosen, a potem trafił do obozu w Leitmeritz. W obozie koncentracyjnym każda chwila decydowała o przetrwaniu. Michalak po latach opisał swe wojenne przeżycia i przekazał maszynopis do Państwowego Muzeum na Majdanku. Na 923 stronach oddał swoje doświadczenia z 840 dni spędzonych w kacetach, w tym 445 dni w KL Lublin. Był bardzo wychudzony, z głową przysłoniętą tylko skórą, odstającymi uszami i zapadniętymi oczami. Szyję miał tak szczupłą, że widać było każde ścięgno, a koszula zakrywała jedynie wystające żebra. Spodnie trzymały się na sznurku, ledwo wisząc na jego kościstym ciele. To jedno z najsilniejszych świadectw losów młodego człowieka w nazistowskich obozach. Michalak chciał przekazać, jak wyglądało życie i umieranie młodzieży i ich rodzin w takich warunkach. Trzecie wydanie jego wspomnień wzbogacone zostało o życiorys autora oraz niepublikowane wcześniej fotografie i dokumenty. Czytelnicy mają także dostęp do fragmentów jego nagranej opowieści wideo, co pozwala odczuć emocje towarzyszące Michalakowi. Jan Michalak (1926–2000) urodził się w Warszawie, gdzie podczas okupacji uczestniczył w akcjach dywersyjnych drużyny harcerskiej. To za działalność w styczniu 1943 r. trafił na Pawiak, a później do obozów koncentracyjnych w Lublinie, Gross-Rosen i Leitmeritz. Po wojnie brał udział jako świadek w procesach niemieckich zbrodniarzy, m.in. w procesie członków załogi KL Lublin w Düsseldorfie w 1978 roku. Był zaangażowany w działalność związku byłych więźniów oraz Towarzystwa Opieki nad Majdankiem, a także członkiem Harcerskiego Kręgu Seniorów Szarych Szeregów. Otrzymał wiele odznaczeń, w tym Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi i Złoty Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
Szesnastoletni Jan Michalak w styczniu 1943 roku został razem z rodzicami aresztowany za udział w działaniach konspiracyjnych. Zostali osadzeni w więzieniu gestapo na warszawskim Pawiaku, a po kilku dniach przewieziono ich do niemieckiego obozu koncentracyjnego na Majdanku w Lublinie. W kwietniu 1944 r. deportowano Michalaka do KL Gross-Rosen, a potem trafił do obozu w Leitmeritz. W obozie koncentracyjnym każda chwila decydowała o przetrwaniu. Michalak po latach opisał swe wojenne przeżycia i przekazał maszynopis do Państwowego Muzeum na Majdanku. Na 923 stronach oddał swoje doświadczenia z 840 dni spędzonych w kacetach, w tym 445 dni w KL Lublin. Był bardzo wychudzony, z głową przysłoniętą tylko skórą, odstającymi uszami i zapadniętymi oczami. Szyję miał tak szczupłą, że widać było każde ścięgno, a koszula zakrywała jedynie wystające żebra. Spodnie trzymały się na sznurku, ledwo wisząc na jego kościstym ciele. To jedno z najsilniejszych świadectw losów młodego człowieka w nazistowskich obozach. Michalak chciał przekazać, jak wyglądało życie i umieranie młodzieży i ich rodzin w takich warunkach. Trzecie wydanie jego wspomnień wzbogacone zostało o życiorys autora oraz niepublikowane wcześniej fotografie i dokumenty. Czytelnicy mają także dostęp do fragmentów jego nagranej opowieści wideo, co pozwala odczuć emocje towarzyszące Michalakowi. Jan Michalak (1926–2000) urodził się w Warszawie, gdzie podczas okupacji uczestniczył w akcjach dywersyjnych drużyny harcerskiej. To za działalność w styczniu 1943 r. trafił na Pawiak, a później do obozów koncentracyjnych w Lublinie, Gross-Rosen i Leitmeritz. Po wojnie brał udział jako świadek w procesach niemieckich zbrodniarzy, m.in. w procesie członków załogi KL Lublin w Düsseldorfie w 1978 roku. Był zaangażowany w działalność związku byłych więźniów oraz Towarzystwa Opieki nad Majdankiem, a także członkiem Harcerskiego Kręgu Seniorów Szarych Szeregów. Otrzymał wiele odznaczeń, w tym Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi i Złoty Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej.
