Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia

Stanisław Ignacy Witkiewicz, znany również jako Witkacy, urodzony w 1885 roku i zmarły w 1939, był wszechstronną postacią o licznych pasjach i talentach. Jako malarz, pisarz, filozof i teoretyk teatru, stworzył wiele dzieł, w tym powieści takie jak „Nienasycenie”, „Jedyne wyjście” czy „622 upadki Bunga”, a także dramaty, m.in. „Szewcy” i „W małym dworku”. Ponadto, był uznanym teoretykiem sztuki i filozofem estetyki, który przyciągał uwagę swoimi oryginalnymi koncepcjami, czerpiąc inspirację z monadologii Leibniza, jednocześnie nadając jej nowego znaczenia.W swoistym eseju „Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia”, który łączy elementy filozofii, estetyki i teorii sztuki, Witkacy badał koncepcję Sztuki Czystej. Zaliczał do niej tylko malarstwo i muzykę, argumentując, że ich celem nie jest jedynie zmysłowe zadowolenie ani realistyczne przedstawienie świata, lecz raczej dążenie twórców do przezwyciężenia samotności i metafizycznych obaw. Poprzez swoją sztukę artyści mieli możliwość zobiektywizowania doświadczeń i wizji, które przekraczały codzienne przeżycia.Ostatnia część tego dzieła, zatytułowana „O zaniku uczuć metafizycznych w związku z rozwojem społecznym”, porusza kwestie filozoficzne i socjologiczne oraz analizuje upadek sztuki w rozumieniu Witkacego. Refleksje te dotyczą wpływu zmian społecznych na ludzkie emocje i kondycję artystyczną, co czyni tę pracę niezwykle aktualną i interesującą dla współczesnych odbiorców.