Niewinni

Kolejna część cyklu Echo i znowu czuję ogromny niedosyt!

Uwielbiam duet Ignacego Sznydera i Sandry Milton, a w tej odsłonie szczególnie dało się odczuć chemię między nimi – i bardzo mi się to podobało 🤭.

Prolog był mocny i zostawił mnie z poczuciem niepewności, nie wiedziałam, czego się spodziewać dalej. Kiedy okazało się, że kolejne zgłoszenie agencji dotyczy zaginięcia dziewczynki, długo zastanawiałam się, jak to zostanie powiązane z całością. W miarę rozwoju fabuły wszystko zaczęło się układać, a połączenie wątku zaginięcia z motywem „seryjnego” mordercy okazało się ciekawe i nieoczywiste – początkowo nic nie wskazywało na to, że te sprawy mogą się łączyć.

Jeśli chodzi o postać Cieciory… ciężko było mi przebrnąć przez fragmenty z nim związane. Mogę czytać o brutalnych opisach zbrodni, krwi i przemocy, ale kiedy pojawia się temat pedofilii i krzywdzenia dzieci, robi mi się wyjątkowo przykro i ciężko mi się to czyta.

Zaskoczyło mnie też połączenie Leny i Ziemka – nie spodziewałam się takiego obrotu spraw i szczerze mówiąc, nie jestem przekonana, czy kibicuję tej relacji. W głowie wciąż mam raczej czarne scenariusze.

A zakończenie… Panie Moss, tak się nie robi! 😅 Z jednej strony czuję ogromny niedosyt, a z drugiej – jeszcze większą ochotę na sięgnięcie po kolejne części. Epilog zdecydowanie mnie zaskoczył, ale w pozytywny sposób. Już nie mogę doczekać się dalszego ciągu!