Niewidzialna władza

Pierwszą nagrodę przyznaliśmy Ryszardowi Jasińskiemu za jego książkę "Niewidzialna władza". Ta powieść, nieskrępowana klasyfikacjami, to zaskakująca eksplozja pomysłów i specyficznego humoru. Jasiński bawi się konwencjami, kpiąc z wzniosłości romantycznych twórców i mocno zakorzenionych narodowych tradycji. Książka drwi również z polityki, obnażając jej pusty blichtr, a jednocześnie zauważalnie inspirowana jest gombrowiczowskim buntem przeciwko zniewalającej formie. To misternie skonstruowany gatunkowy kolaż, w którym dramat, poezja i proza splatają się w spójną całość. Autor w genialny sposób naśladuje różne style literackie, jednocześnie demaskując ich stylizowanie. W "Niewidzialnej władzy" wydaje się, że wszystko jest możliwe, co nie dziwi, biorąc pod uwagę, że cała akcja rozgrywa się w wyobraźni pisarza.Proza Jasińskiego wyróżnia się doskonałym warsztatem, znajdzie zarówno zwolenników, jak i krytyków. Postmodernistyczny styl nie jest dla każdego, ale dla nas jego praca była przekonująca, co stanowiło podstawę naszego werdyktu.(Fragment powieści:) Wszystko działo się między godziną szesnastą dziewięć a szesnastą jedenaście: zapadł zmierzch, a śnieg obficie pokrył jabłoń. Biały kot przysiadł na polnym głazie. Kiedy włączyłem "Errors Of My Way" zespołu Wishbone Ash, wracając do okna, dostrzegłem, że zniknął śnieg, kot i głaz. Ziemia czerniła się, lśniąc w blasku słonecznych promieni.Zbudziły mnie oklaski, gdy Tangerine Dream zaczęło grać "Ricochet". Leżałem na stole w obcym pomieszczeniu, dźwięki dochodziły z wieży Grundig, rozbijając grudniową ciszę elektroniczną melodią. Na sobie miałem tylko przeźroczysty biustonosz, a ciało pokrywała stygnąca substancja. Co się tu dzieje? Muzyka prowadziła mnie do ośnieżonych gałęzi jabłoni.