Niepokorna

Dziewczyna o przepięknym imieniu Artemisia jest utalentowaną młodą malarką. Mieszka w Rzymie wraz z ojcem i braćmi, jednak czasy, w których przyszło jej żyć - początek XVII wieku - nie ułatwiają jej artystycznej drogi. Mimo że Artemisia obraca się w środowisku malarzy i ma szansę poznawać ciekawych ludzi, to nadal jako kobieta nie może wyzwolić się spod władzy ojca, a w najbliższej przyszłości męża. Początkowo ufna w swój talent i mająca nadzieję na życie w zgodzie ze swymi umiejętnościami niestety doświadcza tego, czego chyba każda kobieta się obawia - zostaje zgwałcona. Jej dusza rozpada się na kawałki, a Tassi, oprawca, ma zostać jej mężem. Żeby nie przyniosła wstydu rodzinie. Żeby nie wytykano jej palcami. Żeby zachowała swoją godność. Ale Artemisia wcale nie ma zamiaru tak łatwo poddać się woli mężczyzn...

Niezwykła i inspirująca historia tej kobiety (dodam, że takowa malarka naprawdę istniała) to kolejna opowieść o niesamowitej sile i odwadze płci żeńskiej, które ostatnio mam szczęście śledzić w moich lekturach. Niepokorna Artemisia stanowi przykład osoby wiernej swoim ideałom i dążącej do prawdy mimo kłód rzucanych jej pod nogi. Oczywiście w swoim dążeniu nie pozostaje samotna, ma wokół siebie kilkoro ludzi, którym może zaufać, choć - co bardzo przykre - do tego grona nie może zaliczyć swego ojca. Zazdrość o talent dziewczyny przyćmiła wszelkie jego pozytywne cechy.

Artemisia w swojej epoce pozostaje jednostką nietuzinkową, kobiety bowiem w renesansowym świecie artystów nie mogły zaistnieć jako artystki wybitne, wręcz nie mogły zaistnieć wcale. Malowały, owszem, lecz sztuka ta nie przedstawiała czy raczej nie mogła przedstawiać niczego kontrowersyjnego. Schemat ten Artemisia z wielką wprawą przełamywała, przelewając na płótno chociażby swoją interpretację krwawych scen biblijnych, co przecież nie przystoi kobiecie. Jej upór i chęć wyzwolenia się spod męskiego buta pozwala upatrywać w jej postaci zalążka myśli feministycznej.