Nic nie potrzebujemy. Tylko przetrwać ten czas

Sześć rozdziałów tej książki, stanowiących zbiór dzienników i powojennych relacji, zostało spisanych w językach: jidysz, polskim i hebrajskim. Każdy z tekstów jest nie tylko szczegółowym zapisem unikalnych losów indywidualnych autorów, ale także świadectwem zagłady całych społeczności. Pomimo że ich autorzy nigdy się nie spotkali, łączyło ich doświadczenie drugiej wojny światowej i niemieckiej okupacji, w wyniku której, jako polscy Żydzi, stali się ofiarami antyżydowskich prześladowań.Mieczysław Garfinkiel, z zawodu prawnik, pełnił rolę przewodniczącego Rady Żydowskiej w Zamościu. Mosze Maik, specjalista radiotechnik, po likwidacji getta w Sokołach znalazł schronienie w bunkrze na farmie przyjaciela w Bruszewie. Ber Ryczypół, przed wojną właściciel sklepu rybnego, po ucieczce z warszawskiego getta przemieszczał się po okolicznych wsiach, unikając schwytania. Aron Sztarkman schronił się na gospodarstwie w Mydłowie, gdzie doczekał końca wojny, podobnie jak Alter Szymszonowicz, który po ucieczce z getta w Opocznie ukrywał się we wsi Sędów. Chaim Wogelernter, jako jedyny z opisywanych postaci, nie przeżył wojny; często zmieniał kryjówki po likwidacji getta w Działdowie.Wszyscy ci ludzie, mimo różnych stylów życia i przekonań, cechowali się niezwykłym pragnieniem przetrwania. W obliczu brutalnych warunków ich myśli o zemście, podziw nad naturą, refleksje religijne i wiadomości z frontów dawały im siłę do przetrwania. Nawet w najtrudniejszych chwilach, ich wola życia pokonywała apatię i strach. Jak napisał Aron Sztarkman: „Nic nie potrzebujemy. Tylko przetrwać ten czas.”