Nerwica, a rozwój człowieka. Walka o samorealizację

Karen Horney (1885-1952) była amerykańską psycholożką i psychiatrą, urodzoną w Niemczech, gdzie w 1911 roku jako jedna z pierwszych kobiet ukończyła studia medyczne. Wkrótce po ich zakończeniu zgłębiała Freudowską psychoanalizę pod okiem Karla Abrahama. W 1932 roku, podobnie jak wielu innych intelektualistów, wyemigrowała do USA, gdzie napisała swoje prace krytyczne wobec podejścia Freuda. Współpracowała z takimi osobistościami jak Erich Fromm, Margaret Mead, Paul Tillich i Ruth Benedict. Karen Horney była pionierką w odkrywaniu nowych ścieżek w psychoanalizie i jej sposób myślenia i działania zdawał się wyprzedzać jej czasy, podobnie jak Maria Skłodowska-Curie w swojej dziedzinie. Na jej współczesną popularność wpływa jej nowoczesność, która jest widoczna w jej dziełach takich jak "Nowe drogi w psychoanalizie", "Nasze wewnętrzne konflikty", "Autoanaliza", "Neurotyczna osobowość naszych czasów" oraz "Nerwica a rozwój człowieka". W ostatnim z tych dzieł koncentruje się na problematyce nerwicy, szukając źródeł w nieodpowiednim wychowaniu, nadmiernym idealizowaniu siebie, tyranii obowiązków i dążeniu do sukcesu. Oferuje także wskazówki, jak radzić sobie z tymi wyzwaniami, które mimo upływu lat pozostają istotne.