Najwyższa sprawiedliwość

Po raz kolejny  Michael Hjorth i Hans Rosenfeldt dostarczyli nam super emocjonującą, trzymającą w napięciu sprawę kryminalną z wieloma zawiłościami oraz zwrotami akcji. Tak genialnie i zaskakująco poprowadzonego rozwoju wydarzeń nie widziałam dawno w żadnym thrillerze - pod tym względem powieść “Najwyższa sprawiedliwość” jest doprawdy genialna!

Byłam fanką tej serii od pierwszej książki i muszę przyznać, że nadal mi się ona podoba! W szóstym tomie znów czeka nas gros ekscytujących wydarzeń, które sprawiły, że zabrakło mi tchu.

Obaj autorzy skupiają się w tej serii w dużej mierze na psychologu kryminalnym Sebastianie Bergmanie. Traumatyczne wydarzenie zmieniło go w bardzo cynicznego i przede wszystkim mocno egoistycznego człowieka, który wypełnia luki w swoim życiu beznamiętnym seksem z przypadkowymi kobietami i potrafi wejść innym na głowę, gdy tylko nadarzy się okazja - nie licząc się ze stratami oczywiście. Zaszedł w tej swojej degrengoladzie już do tego stopnia, że niszczy pewne chwile i więzi, mimo że wcale tego nie chciał. Zwłaszcza jeśli chodzi o odkrytą na nowo córkę - sporo namieszał w relacjach między nimi i nawet przy najlepszych chęciach udaje mu się i tym razem popełnić skrajne faux pas, przez co pod koniec zostałam zostawiona z opadniętą szczęką. Zapowiada się na to, że w kolejnym tomie będzie naprawdę źle!

Ale rozwój wydarzeń w życiu jego kolegów również ma miejsce i podczas gdy jedni w końcu uporządkowują swoje sprawy, dla innych wszystko schodzi na dalszy plan. Nie chcę zdradzać zbyt wiele, ale to dość intensywne, jak drastyczne doświadczenia wpływają na czyjeś działania i myśli, i jak łatwo się wkręcić w spiralę złych decyzji.

Bardzo ciekawe wydają mi się też zmiany perspektywy między bohaterami, bo nie ma tu konkretnych rozdziałów na osobę, ani nawet podziałów na sekcje. Te zmiany odbywają się niemal niezauważalnie, ale to nie znaczy, że nie wiadomo o kogo chodzi. Dzięki temu nawiązuje się dobrą więź z każdym ze śledczych i można zrozumieć ich uczucia, a jednocześnie oczywiście sympatyzuje się z polującymi na mordercę.

Sprawa jest również bardzo trzymająca w napięciu, a dzięki odpowiedniemu zagęszczeniu i skomplikowaniu akcji, dla mnie jako czytelnika ekscytujące jest śledzenie jak wszystko się rozwija. Nie ma tu wielu podejrzanych, bo bardziej skupiono się na niejasnych powiązaniach między napadami. Rozwiązanie jest dość zaskakujące i zadaje gorzki cios wspomnianemu na początku konfliktowi z Bergmanem i jego córką - jestem mega ciekawa jak obaj autorzy będą to kontynuować w kolejnym tomie!

Autorzy się chyba nigdy nie zmienią - po raz kolejny w tej serii, Rosenfeldt i Hjorth kończą swoją książkę paskudnym cliffhangerem, który co prawda utrzymuje napięcie na wysokim poziomie, ale też sprawia, że musisz za chwilę sięgnąć po kolejną książkę. Panowie, tak się nie robi! Nie mogę wyłącznie czytać, muszę też robić inne rzeczy w życiu…

Absolutnie genialna seria kryminalna, w której “Najwyższa sprawiedliwość” nie odstaje od wysokiej jakości - jestem po prostu zachwycona!

Długo zwlekałem z tym, aby zabrać się za kontynuację serii o psychologu kryminalnym Sebastianie Bergmanie. Przeczytanie tej książki zajęło mi 10 dni - jednocześnie jest to krótki okres czasu, jak na niemal 500 stronicową książkę, ale z drugiej strony potrafię podobne dzieła przeczytać w 3-4 wieczory. Nie, żeby mi się “Najwyższa sprawiedliwość” nie podobała - raczej chciałem się tą książką delektować jak najdłużej, dlatego przeciągałem każdą chwilę z nią.

Zacznijmy od tego, że uważam tą książkę jako jedną z najlepszych w tej serii (umieściłbym ją w swoim top 2). Sebastian Bergman wydaje się spokojniejszy i bardziej zrównoważony, jak starzejący się śledczy. Do wszystkiego podchodzi bardziej przemyślanie, nie idzie na żywioł i przede wszystkim stara się nie wychylać. Nadal kilka razy mu się coś wymsknie i napyskuje do kogoś, ale nie jest już tym kretynem, którym był w innych książkach z serii.

Tym razem Michael Hjorth i Hans Rosenfeldt stworzyli porywającą i miażdżącą psychicznie książkę. Gwałciciel jest na wolności w Uppsali. Policja jest pod presją. Nowa szefowa Vanji, która prowadzi śledztwo, chce wezwać specjalistę, Sebastiana Bergmana. Ten ostatni właściwie wierzył, że już nigdy nie będzie miał nic wspólnego z Krajową Policją Kryminalną. Kiedy jednak w Sztokholmie dochodzi do morderstwa, które ma związek z serią gwałtów, w sprawę angażuje się również zespół komisarza Torkela Höglunda. I tak się składa, że wszyscy znów pracują razem. Ale wcale nic nie jest takie, jak można byłoby się spodziewać.

Pojawiają się różne wątki w trakcie powieści, żaden z nich nie jest nudny ani bezsensowny - wszystkie składają się na wyśmienitą, dopracowaną fabułę. Pojawia się też nowy bohater - Carlos Roja, który ma hiszpańskie korzenie i nieustannie marznie, co w sumie jest dość zabawne.

Szczególna rola drugoplanowa poświęcona jest Billy'emu. W poprzednich tomach przyciągał on uwagę ze względu na swoją mroczną stronę. W ostatnim tomie sprawy w końcu eskalowały w kierunku katastrofy. Czy znów weźmie się w garść, czy też sytuacja będzie coraz gorsza? To była bardzo emocjonująca historia i cieszę się, że autorzy przywiązali sporą uwagę do tego wątku

Cała książka jest w ogóle smutna i przygnębiająca - szczególnie wziąwszy jej temat i śledztwo. Gwałciciel nie ma skrupułów i gwałci niektóre ofiary po kilka razy. Zgwałcone kobiety mają jednak coś do ukrycia. Jako czytelnik masz przewagę nad śledczymi. Spodobało mi się to, bo w innych książkach zawsze zostajesz w tyle.

Tak czy inaczej, na końcu sprawy przybierają taki obrót, że nie można odłożyć książki. Michael Hjorth i Hans Rosenfeldt napisali naprawdę świetną książkę. “Najwyższa sprawiedliwość” zasługuje na wszelkie pochwały świata i daje jej najwyższą możliwą ocenę. Polecam.