Największe błędy dowódców w II wojnie światowej

Wojna jest nieprzewidywalną dziedziną, w której nawet najlepsi dowódcy nie są w stanie całkowicie uniknąć błędów. Często błędy w działaniach wojennych wynikają z takich czynników jak niekompetencja, nadmierna pewność siebie czy ambicja. Kiedy takie cechy stają się przyczyną błędnych decyzji, powinny być one szczególnie piętnowane. W toku zmagań II wojny światowej, pojawiały się niezliczone pomyłki. Grzech pychy był widoczny nawet przed 1940 rokiem. Podczas bitwy o Anglię fatalne opóźnienia przyniosły negatywne skutki, podobnie jak nadmierna pewność siebie w walkach z Związkiem Radzieckim w 1941 roku. Kampanie na pustyni były naznaczone nieudanymi decyzjami, a od Al-Ghazala do Al-Alamajn przebijała się mania wielkości. Bitwa o Atlantyk ujawniła przesadny optymizm, a atak japoński na Stany Zjednoczone w 1941 roku niósł ze sobą wysoką cenę ryzyka. Bombowa ofensywa w Europie w latach 1940-1943 była błędnie skonceptualizowana, a na Pacyfiku w 1942 roku pojawiła się ułuda niezwyciężoności. Bitwa w zatoce Leyte w 1944 roku ujawniła skłonności samobójcze, podczas gdy ofensywa powietrznodesantowa pod Arnhem także okazała się ryzykownym przedsięwzięciem.Kenneth Macksey, brytyjski historyk specjalizujący się w II wojnie światowej, analizując te wydarzenia, doszedł do wniosku, że takie czynniki jak arogancja, samozadowolenie oraz niezdolność do podejmowania decyzji są podstawowymi przyczynami militarnych niepowodzeń. Błędne posunięcia dowódców takich jak Gamelin, von Rundstedt czy Montgomery przyczyniły się do przedłużenia działań wojennych, zwiększając liczbę ofiar i skalę zniszczeń.