Na skraju wielkiego lasu

Saba jako dziecko opuszcza postsowiecką Gruzję, uciekając do Anglii ze swoim ojcem i starszym bratem. Mija dwadzieścia lat, a cała rodzina nadal próbuje poradzić sobie z traumą przeszłości oraz wspomnieniami o tych, których musieli pozostawić. Ojciec, targany tęsknotą za zmarłą żoną oraz zmieniającą się ojczyzną, decyduje się na powrót do Gruzji. Po wyjeździe jego ślad nagle się urywa, pozostawiając jedynie wiadomość: „Zostawiłem tropy nie do usunięcia. Nie idźcie nimi”. Mimo ostrzeżeń, Saba decyduje się podążać śladem ojca, odkrywając bolesne historie przeszłości pełne rozczarowania i niezrealizowanych marzeń. Ta historia to nie tylko narracja o rodzinnym bólu, ale i pochwała dla niestrudzonego ducha ludzi dążących do pielęgnowania zapomnianych wspomnień. Opowieść o stracie, poszukiwaniach i odkrywaniu swojego miejsca w świecie, pełna refleksji nad wojną, pamięcią i poświęceniu. Pisanie Vardiashviliego, choć przesiąknięte humorem, przenika głęboki smutek, opisując rzeczywistość rozdartą między bliźniaczymi światami pamięci i codzienności. Jego proza, poruszająca jak kalejdoskop, splata ze sobą świat żywych i umarłych, biedy i bogactwa, przypomina nam, jak istotne jest zmierzenie się z przeszłością. Jest to również spojrzenie na czas rządów Saakaszwilego, nie wpatrzone przez mityczne okulary, lecz ukazujące prawdziwe oblicze Gruzji. Historia, która każdemu w Europie Wschodniej czy Środkowej uświadamia uniwersalność przeżyć rodziny rozdzielonej wojną, odnajduje swoich odbiorców także daleko poza granicami Gruzji.