Mowy

Współczesne postrzeganie Demostenesa często ogranicza się do jego roli jako niezmordowanego rzecznika greckiej wolności lub, jak uważają niektórzy, promotora imperialnych aspiracji Aten. Jednakże wygłoszone przez niego mowy, które oddajemy do dyspozycji czytelnika w przekładzie i opracowaniu, mogą zaskoczyć swoją tematyką. Spośród nich tylko mowa „Przeciwko Aristokratesowi” zajmuje się zagadnieniami polityki międzynarodowej, przyczyniając się przy tym do bardziej sceptycznej oceny działalności Demostenesa. Pozostałe cztery przemówienia, skierowane do publiczności w Atenach, reprezentują bardziej wewnętrzne kwestie, które niekoniecznie odzwierciedlają nasz współczesny obraz męża stanu.„Mowa przeciwko Leptinesowi” jest próbą obalenia reform podatkowych zaprojektowanych w reakcji na głęboki kryzys finansowy, który dotknął Ateny w połowie IV wieku p.n.e. „Przeciwko Androtionowi” i „Przeciwko Timokratesowi”, stworzone na zlecenie tego samego klienta, ilustrują zdecydowaną vendettę sądową, gdzie troska o praworządność w państwie staje się jedynie fasadą. „Przeciwko Meidiasowi” odsłania kulisy osobistego konfliktu między Demostenesem a jego przeciwnikiem na arenie sądowej. Jakkolwiek niepodważalna jest polityczna i oratorska wielkość Demostenesa, te mowy przypominają, by nie dać się zwieść wyidealizowanemu obrazowi, który na przestrzeni czasu mu nadano.Demostenes (384-322 p.n.e.) jest uznawany za najwybitniejszego mówcę starożytnych Aten i całej kultury grecko-rzymskiej. W swojej karierze politycznej poświęcił się powstrzymywaniu macedońskich podbojów prowadzonych przez Filipa II, a następnie Aleksandra Wielkiego, co znajduje odzwierciedlenie w jego słynnych Filipikach. Jako prawnik i polityk nie stronił od patosu ani ostrych inwektyw, co doskonale widoczne jest w mowach zawartych w tej książce. Śmierć Demostenesa zbiegła się z końcem niepodległości Aten i zamknięciem klasycznej epoki historii greckiej antyku.