Mój pies bezdomny

Cally zauważa postać swojej zmarłej matki podczas obchodów urodzin swojego ojca, co zbiega się z pierwszą rocznicą jej śmierci. Jest to wizja tak realistyczna, że dziewczynka nie ma wątpliwości co do jej prawdziwości. Jednak nikt z jej bliskich – ani ojciec, który od jej śmierci unika wypowiadania imienia zmarłej żony, ani brat zamknięty w swoim świecie i skupiony na przygotowaniach do egzaminu na prawo jazdy, ani również reszta rodziny – nie daje wiary jej słowom. Niedługo potem w szkole przypięta jej zostaje łatka osoby wiecznie wszystko psującej, przyjaciółki odsuwają się od niej, a ojciec decyduje o przeprowadzce, co jeszcze bardziej destabilizuje życie Cally. Dziewczynka czuje się osamotniona i zaczyna wątpić, czy jest jakikolwiek sens w opowiadaniu swojej historii, skoro i tak nikt jej nie słucha. Jedyną istotą poza Cally, która również dostrzega ducha jej matki, jest bezdomny wilczarz. Pies pojawia się zawsze, gdy pojawia się matka, co budzi w dziewczynce nadzieję, że może przekona innych do tego, by pies stał się częścią ich rodziny. Cally mierzy się z niełatwym wyzwaniem – czy uda jej się, w milczeniu, pokazać, że duch jej matki nadal czuwa nad nimi, a czteronożny przyjaciel zasługuje na nowy dom?