Misterium wiary. Jon Fosse w rozmowie z Eskilem Skjeldalem

Czy można pozostać wiernym, będąc przy tym buntownikiem? Jon Fosse, laureat literackiej Nagrody Nobla, uważany za jednego z najważniejszych pisarzy współczesnych, w rozmowie z Eskilem Skjeldalem odsłania aspekty swojej duchowej wędrówki. Często można usłyszeć, że to poeci i mistycy, a nie teologowie, najtrafniej opisują Boga i relację z Nim. Stawiając na subtelność, pozostawiają przestrzeń na tajemnice wiary, bez ograniczania ich sztywnymi, formalnymi pojęciami. Fosse podąża podobną ścieżką. Jego rozmowa to podróż poprzez ludzkie wnętrze, twórczość artystyczną i osobiste doświadczenia związane z Bogiem. Chociaż jego słowa są proste, niosą ze sobą głębię i dużą wagę. Fosse łączy tradycję z odwagą eksplorowania granic herezji. Opowiada o ludzkich trudach i zagubieniu, ale też podkreśla znaczenie nadziei i zaufania. Jon Fosse inspiruje, prowokuje, dzieli się swoimi przemyśleniami. Pokazuje, jak w dzisiejszych czasach brakuje odpowiedniego języka do mówienia o religijnych doświadczeniach. W jego odczuciu rozpacz, a nie wątpliwości, często prowadzi ludzi do wiary lub jej pogłębiania. Bóg jest szczególnie obecny w chwilach ciemności wywołanych lękiem. Jak sam twierdzi, nie chodzi o paniczny strach, jakiego doświadczał w młodości, ale o ogólny niepokój i lęk. Hölderlin pięknie wyraża tę myśl: „tam, gdzie niebezpieczeństwo, tam jest też ocalenie”. Fosse, który przeszedł na katolicyzm, z wielką szczerością dzieli się swoimi przemyśleniami o Bogu i Kościele, a jego droga ku katolicyzmowi to fascynująca lektura. Sebastian Duda określa ją jako obowiązkową, zwracając uwagę na jej obecność w polskich tłumaczeniach. Z kolei Ignacy Dudkiewicz podkreśla, że ta książka nie dostarcza jednoznacznych odpowiedzi, ale zbliża do istoty pytań, umożliwia poszukiwanie rozwiązań i prowadzi do głębi duchowych doświadczeń. Bóg w tych poszukiwaniach nie jest oczywisty, przemawia nie z wyżyn świątyni, ale z ciemności i cierpienia. Jego działania są szczególnie widoczne na marginesach Kościoła, a twórczość Fossego stanowi doskonałe towarzystwo w duchowych poszukiwaniach, co podkreśla Karol Kleczka.