Mińsk i Ziemia Mińska w literaturze polskiej. Losy pisarzy polskich związanych z Mińszczyzną w XX wieku (od końca I wojny światowej)

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku oraz po wojnie polsko-bolszewickiej, Mińsk Litewski nie wszedł w skład granic nowej Rzeczypospolitej. Stał się za to stolicą Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Sowieckiej, a region ten został przecięty granicznym kordonem. Mimo to, z tamtejszych terenów wywodzi się wielu znamienitych polskich twórców. Jednym z nich był Bogusław Adamowicz, znany poeta, prozaik i malarz miniaturzysta. Na Białorusi, w chaosie rewolucyjnym, zginął Tadeusz Miciński, wybitny pisarz Młodej Polski i oficer oświatowy I Korpusu Polskiego. Na Mińszczyźnie dorastali również tacy klasycy literatury kresowej XX wieku jak Michał Kryspin Pawlikowski, Florian Czarnyszewicz i Sergiusz Piasecki. W atmosferze ziemiańskich dworów wychowali się także Melchior Wańkowicz, znany reportażysta, oraz malarz i eseista Józef Czapski. Mińsk jest również miejscem urodzenia Władysława Strzemińskiego, czołowego artysty i teoretyka polskiej awangardy z końca XIX wieku, a także Jerzego Giedroycia, twórcy emigracyjnego Instytutu Literackiego i czasopisma paryskiego „Kultura” oraz Jerzego Putramenta, literata i funkcjonariusza partyjnego czasów PRL. Owe postacie, zarówno te bardziej jak i mniej znane, miały często niedostrzegane bądź pomijane związki z Mińskiem i jego okolicami, co warto przypomnieć.