Miłość pod przykrywką

“Miłość pod przykrywką”

[Q] Twoje ulubione drugie danie?

[ współpraca reklamowa @flow_books ]

„Nikomu nie odmawia się drugiej szansy, wszyscy na nią zasługują.”

“Spotkajmy się w Central Parku” było cudowne. Zakochałam się niemal od pierwszych stron, byłam PEWNA, że z Miłością będzie tak samo…

A jakże się myliłam.

Jestem rozgoryczona i strasznie zawiedziona.

Rozpiszę w punktach, co było nie tak.

1. Agent FBI

Jeżeli to miała być parodia agenta FBI, to owszem - udało się, bo tak słabego agenta już dawno nie spotkałam. Tak mało sprytnego, nie mającego pojęcia o zachowaniu twarzy, ZWŁASZCZA będąc AGENTEM FBI (agent FBI w pigułce). Nie tak AGENT FBI powinien się zachowywać.

Sam jego wątek został bardzo słabo przedstawiony. Kilka momentów, zbyt pospiesznych i niedopracowanych. Jego profesja powinna być skupiona tylko i wyłącznie na tym i na jego zadaniu.

“Och, Ro-me-o, Ro-me-p. Romeo! Czemuż ty jesteś Romeo?

Amerykańsko włoski półświatek? W którym miejscu?

I można byłoby powiedzieć - Czego oczekujesz po romansie? A no może dobrze rozwiniętego tematu, skoro autorka koniecznie chciała go wpleść w historię.

2. Humor

Żarty w tej historii były mało śmieszne. Tak samo jak oblanie głównego bohatera brudną wodą po przemyciu podłogi w restauracji w ramach odwetu.

3. Długość historii

Książka była przepchana rozdziałami, które nieraz nic nie wnosiły do historii. Wypełniacze uzupełniające luki fabularne. Nie obraziłabym się, gdyby książka została skrócona o dobre 200 stron. Nic by na tym nie straciła. Dosłownie nic.

3. Julia

Kobieta niemal 30-letnia. Dlaczego jej mental został zachowany na poziomie osoby wchodzącej w dorosłość? Chce być niezależna, ale mieszka z ojcem, który ją kontroluje i ma więcej do powiedzenia w jej życiu niż ona sama?

Niby taka harda i nie dająca sobie w kaszę pluć, ale wystarczyło kilka komplementów… wróć - kolczyk w języku, by pojawiło się zauroczenie? Albo spojrzenie w lustro?

4. Chemia między głównymi bohaterami

Nie istnieje. Nierealna i powierzchowna. Więź? Co to w ich przypadku? W mgnieniu oka ich relacja przeszła z nienawiści do miłości… Gdzie jest ta cudowna relacja z “Spotkajmy się w Central Parku”?

[cd na kafelkach]

#polskibookstagram #książka #feliciakingsley

“Bycie z nią to jak granie w Monopoly i ciągłe trafianie na najgorsze możliwe karty.”

Kłótnie między nimi? Nie napiszę, że były dziecinne, bo kłótnie moich dzieci śledzę z większym zainteresowaniem, ale w ich przypadku? Bez komentarza.

5. Mafia.

Znakomita mafia, która sprawiła, że byłam rozgoryczona i okropnie zawiedziona. Ten wątek został zaledwie poruszony. Pełnił funkcję wątku pobocznego, który mimo wszystko powinien trochę bardziej zdominować fabułę. Mafia w tej książce stała się karykaturą.

I szczerze? Równie dobrze mogłoby nie być tego wątku. Romeo mógłby się stać dużo bardziej interesujący.

6. Postacie drugoplanowe

Miałam ogromny problem z ich rozróżnieniem. Mętne tło, którego nie dało się rozczytać. A jak potem pojawiły się jakieś osoby, które coś znaczyły dla historii, to miałam - kto to? Kim ty jesteś?

7. Przewidywalność tej historii mnie przygniotła. Zakończenie miało niemal identyczny schemat jak w poprzedniej książce autorki, co tylko dobiło moje rozczarowanie.

Teraz coś, co było w porządku:

1. Kuchnia. Tego nie mogę odebrać tej książce, bo została świetnie przedstawiona, a ja nieraz czułam się tak, jakbym oglądała bajkę Ratatuj. Wszystko zostało super opisane i było czuć ten klimat.

2. Klub książki? W porządku. Miło było zobaczyć dyskusje na pewne tematy. Dlaczego został wtrącony do historii? Z jednej strony nie mam pojęcia, z drugiej - może przez imiona głównych bohaterów?

3. Wątek choroby. Cieszę się, że został poruszony, bo pierwszy raz spotkałam go w książce. Miło było się zaznajomić z tematem i zobaczyć, jakie trudności się z nim wiążą.

Czy polecam? Nie.