Mieszkańcy światła

Jeden z najwybitniejszych poetów francuskich o bretońskich korzeniach, żyjący w latach 1907-1997, przywiązywał ogromną wagę do swojej małej ojczyzny. Uważał, że starożytne menhiry z Bretanii miały większy wpływ na jego twórczość niż paryskie ulice, na których spędził znaczną część życia. W 1942 roku zasłynął swoim debiutanckim tomem poezji Terraque, który stał się manifestem realizmu w poezji. Odejście od nurtu surrealistycznego na rzecz konkretności i filozoficznej głębi było w jego wierszach wyraźnie widoczne dzięki wspomnieniom z dzieciństwa w Bretanii.

Poeta, określający kierunek swojej twórczości jako podrealizm, dążył do osiągnięcia zwięzłej formy i doskonałości oraz pogłębionej niezależności myśli na temat fizyczno-duchowej rzeczywistości. Jego pracy przyświecał cel eksploracji żywiołów oraz harmonii. W późniejszych latach jego twórczość zyskała charakter epifanii. Poetę interesowało doświadczenie szczęścia poprzez głębokie zjednoczenie z otaczającym światem. W swoich wierszach starał się zapisać momenty zgodności i radości płynące z życia.