Między zaangażowaniem,przystosowaniem i sprzeciwem

Cezurą rozpoczynającą analizowany w książce okres jest upadek stalinizmu w Polsce, a zakończenie tej ery przypada na koniec najbardziej surowego, poststalinowskiego autorytaryzmu, którego symbolem był Władysław Gomułka. Ten czas charakteryzował się względną stabilizacją systemu politycznego w kraju, rozciągając się od politycznego przełomu października 1956 roku po grudniowe wydarzenia 1970 roku, zakończone masakrą robotników Wybrzeża oraz zmianami w strukturach władzy. Mimo że stabilizacja ta miała swoje ograniczenia, na co wpłynęły m.in. społeczne napięcia w 1968 roku oraz inne czynniki "małej destabilizacji" opisane przez Marcina Zarembę, okres ten ukazuje dynamiczne procesy adaptacyjne zachodzące w społeczeństwie między politycznymi kryzysami.Podejście zastosowane w analizie różni się od większości wcześniejszych badań nad postawami społecznymi w Polsce Ludowej, które skupiały się przede wszystkim na momentach przełomowych. Zamiast tego, badanie akcentuje procesy adaptacyjne i zjawiska społeczno-polityczne zachodzące pomiędzy kryzysami, z naciskiem na cykliczne wybory, które oferują kontekst dla analizy dynamiki kryzysów. Badana chronologia sięga aż do połowy 1969 roku, kiedy to odbyły się ostatnie wybory powszechne tamtej dekady. Według autora książki, to właśnie w okresie rządów Gomułki wykrystalizowały się i utrwaliły się wybory i postawy społeczne większości obywateli.