M jak morderca

Jeśli sądziliście, że znaliście pełnię opowieści o Karolu Kocie, po sięgnięciu po książkę Przemysława Semczuka czeka was prawdziwe zaskoczenie. Autor wciąga nas w napięcie od pierwszych do ostatnich stron, mimo że zakończenie jest już znane. Kluczowe są tu nie emocjonujące zwroty akcji, lecz przerażające szczegóły, do których Semczuk dotarł po pięciu dekadach. Dzięki niemu wnikamy w mroczne zakamarki umysłu seryjnego mordercy. Cezary Łazarewicz opisuje, jak lektura książki pozwala zrozumieć myśli Kota, zaś Urszula Cur, profilerka CBŚP, czuła się, jakby znów miała do czynienia z archiwami zbrodniarza.Pod koniec września 1964 roku Kraków obiegła wieść o napastniku atakującym kobiety. Choć dwa z tych napaści zakończyły się przeżyciem ofiar, trzecia nie miała tyle szczęścia. Miasto ogarnęła panika, a milicja próbowała uspokoić mieszkańców, dementując plotki o kolejnych atakach. Kobiety, przerażone, chroniły się nosząc pod płaszczami pokrywki od garnków. W lutym 1966 roku kolejna zbrodnia poruszyła miasto – 11-letni chłopiec padł ofiarą nożownika. Jego pogrzeb stał się manifestacją sprzeciwu. Społeczeństwo żądało szybkiego schwytania Kota i domagało się jego egzekucji bez procesu. Semczuk przedstawia tę sprawę jako coś o wiele głębszego, zmuszając nas do refleksji nad obliczami zła i reakcji społeczeństwa.Przemysław Semczuk, znany dziennikarz i publicysta historyczny, w swoich książkach przybliża historie z czasów PRL-u, łącząc fakty i emocje. Scena przedstawiająca milicjantów blokujących ulice i rodzica zamordowanego chłopca, Tadeusza Całka, jest przejmująca i ukazuje, jak daleko posunięta była determinacja ludzi w tamtych czasach. Gdy taksówka z granatową warszawą mija milicyjny patrol i z piskiem opon zatrzymuje się przed tłumem, atmosfera zagęszcza się z każdą chwilą. Wściekłość ojca chłopca, jego desperacki krzyk i reakcja zgromadzonych ludzi oddają drapieżny i emocjonujący klimat całej historii.