L'hybridite du roman franais a la premiere personne

Monografia zatytułowana "Hybrydyczność francuskiej powieści o narracji pierwszoosobowej (1789-1820)" przeprowadza dokładną analizę rozwoju formy powieściowej z wykorzystaniem systematyczno-diachronicznego podejścia. Skupia się na badaniu różnych form narracyjnych, takich jak listy, pamiętniki i dzienniki intymne, oraz na ich wzajemnym oddziaływaniu. Pojęcie hybrydyczności w tym kontekście odnosi się do przekraczania tradycyjnych granic gatunku powieści, co ilustruje rozwój narracji epickiej w XVIII wieku. Szczególnie silne zjawisko to było zauważalne w okresie przełomu XVIII i XIX wieku, który był czasem intensywnych przemian historycznych i politycznych. Francuska powieść pierwszoosobowa z tego czasu przyjmuje formę hybrydową, co prowadzi do jej fragmentaryczności i wzbudza refleksję nad rolą zwykłego człowieka jako uczestnika ważnych wydarzeń historycznych oraz jako podmiotu autorefleksji. Książka stanowi ważny wkład w badania nad literaturą francuską z tego kluczowego okresu, który bywa nazywany no man's land ze względu na jego niejednorodny charakter i pewną nieokreśloność. Hybrydyczność powieści w latach 1789-1820 nie jest tylko odbiciem trendów z końca XVIII wieku, lecz także zwiastunem nowych kierunków estetycznych, które w pełni rozwiną się w epoce romantyzmu. Analizując hybrydyczną formę narracji pierwszoosobowej, lektura tej książki pozwala lepiej zrozumieć ewolucję powieści we Francji i Europie po 1820 roku.