Legitymizacja artystyczna plakatu w PRL 1944–1968

Czy plakat można uznać za dzieło sztuki, a jego twórcę za artystę? Jeśli tak, to kto o tym decyduje? Czy chodzi o formę plakatu, jego estetykę, czy może wykształcenie twórcy lub opinie krytyków i marszandów? Czy eksponowany w galerii plakat staje się dziełem sztuki, czy pozostaje formą sztuki ulicznej? Jak polski plakat, który łączy wolność ekspresji typową dla zachodniej sztuki nowoczesnej i przekracza granice między grafiką a malarstwem, zyskał prestiżową pozycję artystyczną w Polsce Ludowej? W czasach, gdy sztuka była pod silnym wpływem cenzury i propagandy. Katarzyna Matul ukazuje nam złożoną rzeczywistość, w której sztuka i polityka przenikały się wzajemnie, co rzuca nowe światło na zjawisko „polskiej szkoły plakatu”. Jej praca doktorska, obroniona w 2018 roku na Uniwersytecie w Lozannie, bada ten temat w oparciu o nieznane dotąd dokumenty z archiwów publicznych i prywatnych. Jest to pierwsza naukowa analiza w historiografii, która ogląda polski plakat przez pryzmat krytyki artystycznej, wystawiennictwa oraz edukacji artystycznej w szczególnym kontekście politycznym PRL, gdzie zetknęły się ideologia, polityka kulturalna, gospodarka bez wolnego rynku oraz specyficzna sytuacja artystyczna i międzynarodowe napięcia zimnowojenne.