La banda Stryjkowski

Jednym z głównych atutów książki jest to, jak wesoły Wenecjanin przekształca smutek dzielnicy w kalejdoskop surrealistycznych i zabawnych sytuacji. Jego tajną bronią jest niezwykły hotel, położony w samym centrum dzielnicy, będący wspomnieniem utraconego galicyjskiego świata. Pokoje urządzone są starymi meblami, a ściany zdobią XIX-wieczne mapy. Korytarze zapełniają stosy książek, ponieważ hotel pełni również rolę wydawnictwa i księgarni, a jadalnia przypomina salon mieszczański pokryty serwetkami i welurami. Wyjątkowy fotel z wytartej skóry, przypominający tron, jest ozdobiony portretem wielkiego muzyka klezmerskiego, który często tam bywał i mawiał: "Prawie każda kobieta, która na nim usiadła, później zaszła w ciążę." Dla Jacopa pojawia się magiczna szansa – odkrywa się przed nim kraina czarów. W niej zaś, wprowadza do tradycyjnego menu restauracji bigoli in salsa, typową wenecką potrawę. Wokół Locandy Stryjkowski krążą niezwykłe postacie, każda z intrygującą historią. Jacopo, niczym demiurg, przyciąga je wszystkie do siebie, ukazując je w swój niepowtarzalny sposób. Bohaterowie, dla coraz bardziej zaintrygowanego czytelnika, zaczynają się łączyć, a Jacopo z biernego obserwatora staje się pewnym siebie dyrygentem orkiestry. Tak powstaje banda Stryjkowskiego – grupa osób, które splatają swoje losy, jak opisywał Jean-Paul Sartre w "Krytyce rozumu dialektycznego" (1960). Postacie łączą się w przejawach pięknej, sympatycznej ludzkiej solidarności.