La banda Stryjkowski

Jednym z głównych atutów książki jest sposób, w jaki ten nieco ekscentryczny Wenecjanin potrafi przekształcić smutek tej dzielnicy w kalejdoskop surrealistycznych i zabawnych sytuacji. Jego narzędziem okazuje się być osobliwy hotel, położony w samym sercu dzielnicy, będący świadectwem zaginionego galicyjskiego świata. Pokoje urządzono starymi meblami, a ściany ozdobiono XIX-wiecznymi mapami. Korytarze przepełniają stosy książek, ponieważ hotel pełni także funkcję wydawnictwa i księgarni. Jadalnia przypomina salon mieszczański, pełen koronek i aksamitu. W centrum stoi duży, wysłużony skórzany fotel, niemal jak tron, nad którym wisi portret słynnego muzyka klezmerowego. Podobno mawiał: "Prawie każda kobieta, która na nim usiadła, później zaszła w ciążę." Dla Jacopo jest to jak otwarcie magicznych drzwi i wstąpienie do krainy czarów. Dzięki temu udaje mu się wprowadzić do tradycyjnego menu restauracji weneckie bigoli in salsa. Wokół hotelu Locanda Stryjkowski gromadzą się wyjątkowe postacie, każda z ciekawą, zaskakującą historią. Jacopo, niczym demiurg, katalizuje te opowieści i przedstawia je na swój sposób czytelnikowi. Postacie te, przez Jacopa, stają się coraz bardziej powiązane, a on sam przeobraża się z biernego obserwatora w pełnego energii dyrygenta orkiestrowych losów. Tak właśnie powstaje "banda Stryjkowski". Realizuje się wizja Jean-Paula Sartre'a z dzieła "Krytyka dialektycznego rozumu" z 1960 roku: powstawania grupy poprzez skrzyżowanie i połączenie przeznaczeń ich członków. Losy postaci splatają się i łączą w pięknych przejawach człowieczeństwa i solidarności. Francesco Matteo Cataluccio