Kudłata

Mama nie darzyła jej sympatią, a rodzeństwo stale ją dręczyło i traktowało jak odmieńca. Jej odmienność przywodziła na myśl brzydkie kaczątko z baśni Andersena, ponieważ wyróżniała się czarnym futrem z błyszczącymi, niesfornymi lokami. Jednakże właśnie to sprawiło, że jako jedyna z miotu otrzymała prawdziwe imię od dziadka Krzykacza. Zrozumiała, że wygląd nie definiuje naszej prawdziwej tożsamości. Mimo że życie przyniosło Kudłatej wiele dramatycznych przeżyć, pełnych łez, rozczarowań i smutku, zawsze dążyła do postępowania z godnością i odpowiedzialnością. Podobnie jak dawni koreańscy sapsari, psy znane z opiekuńczości, musiała nosić w sobie ich krew. Tak jak one, stała się stróżem domu i swoich właścicieli, chroniąc ich przed złymi duchami.