Księża z Katynia

Najpierw powołał ich Bóg, a potem Ojczyzna. Kiedy nadszedł czas próby, polscy duchowni w mundurach wyruszyli na front. Nie po to, by walczyć z Niemcami czy zabijać Sowietów, lecz by wspierać polskich żołnierzy. Dodawali otuchy tym, którzy wątpili, odpuszczali grzechy zmuszonym do walki, a umierającym udzielali ostatniego namaszczenia.Kampania wrześniowa zakończyła się porażką. Mimo że brutalność Sowietów wobec duchowieństwa była powszechnie znana, polscy kapelani dzielili los swoich żołnierzy i trafiali do niewoli. Tam, niewzruszeni, potajemnie odprawiali Msze Święte i spowiadali, unikając czujności strażników. Do samego końca nie tracili swojego honoru i wiary, a ich postawa była przykładem odwagi w obliczu stalinowskich okrucieństw.Druga Rzeczpospolita była miejscem, gdzie żyły obok siebie różne wyznania. W wojsku polskim służyli duchowni różnych religii: katoliccy księża, protestanccy pastorzy, prawosławni popi, żydowscy rabini i muzułmańscy mułłowie. Choć różniła ich wiara, cel był wspólny – obrona Ojczyzny. Ich życiowe ścieżki były odmienne, lecz wszystkim ostatecznie przypadł ten sam tragiczny los – śmierć od katyńskiego strzału.