Księga Tupcia Chrupcia. Tupcio Chrupcio

 Tajemniczo brzmiąca „Księga Tupcia Chrupcia” zawiera w sobie trzy książeczki, należące do serii Elizy Piotrowskiej, przedstawiających perypetie tytułowego bohatera. „Nie chcę jeść”, „Dbam o zęby” oraz „Żegnaj pieluszko” to klasyka naszych wieczorów spędzonych nad książkami czytanymi na dobranoc. Kilka dni temu sprezentowałam „Księgę Tupcia Chrupcia” mojej siostrze, której synek skończył pierwszy rok życia i na sam widok tytułów książek siostra uśmiechnęła się i podziękowała, widząc w nich praktyczne zastosowanie wobec wyzwań, jakie stoją przed jej maluchem. Na czym polega magia książek Elizy Piotrowskiej? ?  

Na ryku literatury dziecięcej mamy spory wybór. Początkowo zabierałam mojego synka do księgarni i podpatrywałam jakie bajki chce czytać. Mądre poradniki dla świadomych w procesie wychowywania swoich dzieci rodziców, podkreślają wagę promowania samodzielność wśród naszych najmłodszych latorośli. Pozorny wybór daje dziecko poczucie sprawczości w jego życiu, a pierwsze urodzony to czas, kiedy maluch już świadomie odczuwa, co lubi, a czego nie, co chce zjeść, a co mu kompletnie nie smakuje itd. Nie jest to łatwy moment dla rodziców — wciąż mamy przekonanie, że wiemy najlepiej, co jest dla naszego dziecka najlepsze, jednocześnie nie wsłuchując się w jego potrzeby, może mniej lub bardziej świadomie tłumić jego rozwój. Wymaga to sporej mądrości i jeszcze więcej cierpliwości ze strony rodzica, o czym wie każda mama, której dziecko tuż przed wyjściem z domu w jesienny poranek stwierdziło, że jednak chce ubrać dziś inną koszulkę... ? U nas w domu sytuacja zmieniła się wraz z pójściem synka do przedszkola. Tam mój chłopczyk zobaczył, że inne dzieci też miewają gorsze dni, czasem się dąsają, czasami nie chcą jeść, ale tak naprawdę ważne, aby następnego dnia wrócić z uśmiechem do przyjaciół i dobrze się z nimi bawić. Takie właśnie przesłanie proponuje w swoich opowieściach Eliza Piotrowska. Tytułowy bohater nie jest idealną, bajkową postacią znaną z opowieści Hansa Christiana Andersena. Przeciwnie – Tupcio Chrupcio czasami się obraza, czasami też skłamie albo ulega emocjom i krzyczy na swoją siostrę, gdy tam zabierze mu  ulubioną zabawkę. Autorka jednak nie poddaje krytyce podobnych zachowań, raczej wskazuje dziecku drogę do wniosku, że ma ono prawo czasem mieć gorszy dzień, ważne jednak aby o tym rozmawiać. I to właśnie rozmowa miedzy Tupciem i jego rodzicami jest kluczowym elementem bajek Elizy Piotrowskiej. Mysi bohater zawsze może liczyć na wyrozumiałość i cierpliwość Chrupciowych rodziców, a ich rozmowy pozwalają najmłodszym czytelnikom zrozumieć dziecku, jakie postawy są akceptowane i gdzie lezą granice. Autorka przekazuje uniwersalne prawdy, jednak pozostawia ich interpretacje rodzicom, a zachętom do rozmowy z dzieckiem mają być pytania umieszczone na pierwszej stronie każdej z książek ?.  

I jeszcze kilka słow na temat ilustracji w książeczkach z Tupciem Chrupciem. Pamiętam dobrze, jak czytałam synkowi książkę „Tupcio Chrupcio. Dbam o zęby” i na jednej ze stron widoczny był szalenie sugestywny obrazek. Tytułowy bohater zaprosił do siebie przyjaciela Borysa, a ten mały łobuz przekonywał Tupcia, że w sumie nie warto myć zębów, a wieczorem przed snem najlepiej zjeść coś słodkiego, bo wtedy smakuje najlepiej. Z łatwością mogłam sobie wyobrazić podobną rozmowę między moim synkiem i jego kolegami w przedszkolu, często w drodze do domu z przedszkola słyszę rozmaite historie i pomysły. Tymczasem kolejnego dnia, kiedy Tupcio i Borys wstali ze swoich łóżeczek, drugi z chłopców obudził się z ogromnym bólem zęba i konieczna była szybka wizyta u dentysty. Historia była nieskomplikowana, jednak jej przesłanie aż nadto widoczne – Borysek podjadał ciastka, nie jadł zębów, wiec teraz musi jechać do dentysty szukać ratunku. Obrazek przedstawiający wspomniany poranek mocno zapadł w pamięć mojemu dziecko, które przy tej okazji zapytało mnie, czy też czasem budziłam się rano z bólem zębów. Odpowiedziałam szczerze, że zdarzyło się tak w przeszłości i mam wrażenie, że to mojego syna tylko utwierdziło w przekonaniu, że pasta i szczoteczka to wierni przyjaciele porannych i wieczornych rytuałów w łazience ?.  

Za ilustracje w książkach z Tupciem Chrupciem odpowiedzialny jest włoski artysta, Marco Campanella. Nie znałam do tej pory jego twórczości, a teraz wydaje się specjalistką w tym zakresie ?. Obrazki w książkach Elizy Piotrowskiej znam na pamięć, często zachęcam synka, aby opowiadał, co widzi na ilustracjach, a poszukiwanie szczegółów sprawia mu wielką radość i satysfakcję. O sukcesie Campanelli w naszym kraju niech świadczy fakt, że popołudniami na TVP leci serial animowany, zrealizowany na podstawie książek Elizy Piotrowskiej i bajkowe postacie w nim przedstawione przypominają jak żywe te z książek o mysim bohaterze ?. Wydawnictwo Wilga spełnia moje oczekiwania w zakresie technicznej strony swoich książek — wydają się one solidnie wykonane, a twarda oprawa idealnie sprawdzi się przy samodzielnym przeglądaniu bajek przed najmłodsze maluchy. Łącznie książki zawierają 24 strony i są one ze sobą mocno zszyte, zdarzało się, że synek szarpnął albo koniecznie chciał dotknąć jakiś obrazek, jednak książki są dobrze wykonane i nawet po tygodniach przeglądania nie noszą śladów użytkowania.  

„Księga Tupcia Chrupcia” to dobry pomysł dla wszystkich, którzy dopiero zaczynają przygodę z tytułowym bohaterem. Książki Elizy Piotrowskiej dedykowane są dzieciom miedzy 0-3 rokiem życia, a nieskomplikowana treść i duża czcionka może uczynić je pierwszymi krokami na drodze do opanowania sztuki czytania ?.  

Kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży z moją córką, życie w naszym domu radykalnie się zmieniło. Mąż niemal nosił mnie na rękach, a ja miałam sporo czasu, aby oczami wyobraźni zobaczyć kolejne tygodnie, miesiące i lata. W zasadzie nie miałam żadnych obaw – razem z mężem staraliśmy się o dziecko już jakiś czas i byłam przekonana, że świetnie sobie oboje poradzimy w nowej roli. A potem przyszło prawdziwe życie i kiedy córka skończyła pierwszy rok życia, pojawiły się pierwsze poważne trudności — moje dziecko w ogóle nie chciało jeść. W pierwszej kolejności wyeliminowałam prezenty ze strony rodziny, która ochoczo rozpieszczała moją córkę i zdarzało się, że podawałam obiad i słyszałam, że słodycze są smaczniejsze. Czytałam mądre książki, jak radzić sobie z podobnymi kryzysami, jednak dopóki nie mamy w domu zbuntowanego dziecka, nie wiemy tak naprawdę, z jakim wyzwaniem przyjdzie nam się mierzyć ?.  

Lekarstwem na wspomniane problemy okazały się bajki promujące zdrowe postawy wśród dzieci, dedykowane dla najmłodszych i przedstawiające wyzwania, z jakimi nasze maluchy mierzą się w swoim życiu. Książka „Tupcio Chrupcio. Nie chce jeść” wchodząca w skład pakietu „Księga Tupcia Chrupcia” to modelowy przykład, jak trafić do dziecka, które samo do końca nie wie, dlaczego nie chce jeść, grymasi i płacze, podobnie zresztą jak tytułowy bohater. Wspomniana wyżej publikacji a liczy sobie 24 strony i przedstawia perypetie głównego bohatera, który sprawia rodzicom przykrość, odmawia pysznych obiadów, zamiast tego prosi o słodycze i nie rozumie, że tylko porządny posiłek gwarantuje siłę i energię do zabawy. W książkach o świadomym wychowaniu często autorzy podkreślają, aby nie zmuszać dziecka, nie stać nad nim i nie wywierać presji, gdy odmawia jedzenia, rzadko jednak jest napisane, co robić, gdy sytuacja trwa dłużej niż kilka dni. Eliza Piotrowska proponuje nam historię o Tupciu Chrupciu, któremu rodzice pozwalają odejść od stołu, jednocześnie nasz bohater ma okazje rozmawiać nieco później z babcią, dziadkiem i rodzicami, a wszyscy oni tłumaczą cierpliwie proces powstawania roślin, wskazują jego początek już w czasie rzucania nasionka do ziemi, dalej przez podlewanie i kąpiele słoneczne, aż do pnącej się w górę łodygi, na której widać owoce. Historia ta zainteresowała moją córkę, która nie mogła zrozumieć, jak to jest, że z małego ziarenka pojawia się wielka marchewka czy dynia. Sporo rozmawiałam o tym z moim dzieckiem, a po dwóch dniach córka przestała wymyślać i awanturować się przy obiedzie, zamiast tego spróbowała podobnych potraw jak Tupcio Chrupcio, czyli sporo owoców i jeszcze więcej warzyw. Dzieci uwielbiają naśladować inne maluchy oraz swoich bajkowych bohaterów ?.  

Trudno oczywiście liczyć, że bajki dla najmłodszych będą dla nich najlepszymi wzorcami do naśladowania, jednak umiejętny wybór w tym zakresie może skutecznie otworzyć dziecku oczy na kolejne etapy jego wychowania. Wydawnictwo „Wilga” promuje swoje publikacje w ramach akcji „Wychowywanie przez czytanie”, co nawiązuje do pomysłu Elizy Piotrowskiej na swoje książki. Autorka rezygnuje z oczywistych truizmów na rzecz wartościowej opowieści, która właściwie zrozumiana może ułatwić dziecku radzenie sobie z obowiązkami, wymaga jednak uwagi oraz cierpliwości rodzica. Inaczej mówiąc opowieści o Tupciu Chrupciu same w sobie stanowią wartość, jednak ich przesłanie związane jest przede wszystkim z rozmową z naszym maluchem i rozwianiem jego wszystkich wątpliwości czy obaw ?.  

Nie ma jednak atrakcyjnych w oczach dzieci bajek bez kolorowych i przykuwających uwagę ilustracji. Obrazki w książkach z  Tupciem Chrupciem stanowią mocny punkt całej serii. Marco Campanella posługuje się delikatną kreską, wzorowaną na pastelowych barwach, co wywołuje efekt przyjemnych i przytulnych skojarzeń w bajkowym świecie opisanym przez Elizę Piotrowską. Książki mają twardą oprawę, a poszczególne strony są ze sobą mocno zszyte, co doceniają zwłaszcza rodzice najmłodszych czytelników ?.