Wyprawa czarownic. Świat Dysku. Tom 12

Ludzie od wieków mówili mi, żebym przeczytał coś z serii Świat Dysku od Pratchetta, ale zawsze byłem trochę onieśmielony ilością książek, które wydał. W końcu zdecydowałem się po prostu zacząć czytać je w kolejności publikacji. Dotarłem do "Wyprawy czarownic", dwunastej książki w kolejności i trzeciej książki z udziałem czarownic. W tym momencie Pratchett mocno mnie wciągnął. Czarownice nie są moim ulubionym zestawem postaci - uważam "Morta" za najlepszą część, jaką do tej pory przeczytałem - ale ta konkretna książka bardzo mi się podobała.

Myślę, że można śmiało powiedzieć, że Wiedźmy zaczynają rywalizować z książkami o Śmierci. Nie ma nic równie radosnego jak spędzanie czasu z trzema kobietami, które nie mogą się w niczym zgodzić i generalnie nie chcą spędzać razem czasu, ale Dysk jakby ich potrzebuje i teraz mamy okazję oglądać jak jadą razem na wakacje. Z pomocą magicznej różdżki i mnóstwa dyń.

Nadszedł czas baśni. Jeśli myślicie, że Czarownice to jedyne kobiety magii w Świecie Dysku, to zapominacie o bardzo ważnej gałęzi - wróżkach chrzestnych. Młoda Magrat odziedziczyła po zmarłej matce chrzestnej różdżkę i związaną z nią pracę. W Genui mieszka księżniczka-zamieniona w pomywaczkę, którą trzeba powstrzymać przed poślubieniem księcia. Oczywiście, to Terry Pratchett, więc spodziewajcie się, że każda bajka zostanie wywrócona do góry nogami, każdy mit obalony, a każda czarownica w sabacie Babci Weatherwax będzie na tyle mądra, by ujrzeć szerszy obraz i zdać sobie sprawę, że szczęśliwe zakończenie niekoniecznie jest tym, co jest w książce.

Terry Pratchett zna się na bajkach. Chociaż ta książka Świata Dysku skupia się głównie na Kopciuszku, wpływy innych znanych i nie tak znanych historii wślizgują się do przygód czarownic. Weźmy na przykład dom pani Gogol. Każdy, kto kiedykolwiek słyszał o Babie Jadze, natychmiast rozpozna ten dom na kurzych nóżkach. Ale nawet jeśli nie jesteś przyjacielem bajek, klasycznych lub niejasnych, jest wiele innych rzeczy, którymi można się zachwycać. Jeśli kiedykolwiek zastanawialiście się, na przykład, czy Świat Dysku ma swojego Casanovę, nie zastanawiajcie się dłużej. Podobało mi się również podejście Świata Dysku do rasizmu. Nie ma żadnego. Nikt nie dba o to, jakiego koloru jest twoja skóra, tak długo, jak nie jesteś goblinem.

To była idealna powieść na zakończenie października, która przypomniała mi, że naprawdę muszę zainwestować więcej czasu w serię Świata Dysku jako całość. Pratchett był naprawdę mistrzem w tworzeniu kryminalnie uroczych i unikalnych opowieści fantasy z niezwykle pamiętnych postaci, takich jak te, które można znaleźć w tej książce. To była bardzo zabawna i łatwa lektura. Jeśli potrzebujesz przerwy od wszystkich powieści fantasy wypełnionych wojną i ciemnością i potrzebujesz po prostu trochę dobrej, staromodnej zabawy, to naprawdę gorąco polecam!

Jestem bezwstydnym fanem Terry'ego Pratchetta i, pomijając jego początkową, prototypową powieść o Świecie Dysku z dawnych lat, nigdy nie uznałem żadnej z jego książek za inną niż wspaniała. "Wyprawa czarownic" nie stanowi wyjątku.

Jak to Pratchett często robi, zaczyna od odwrócenia idei, którą wszyscy uważamy za oczywistą. Tutaj Kopciuszek nie może poślubić księcia. Co więcej, trzy czarownice - w spiczastych kapeluszach i na miotłach - które przybywają, by powstrzymać wszelkie szanse na "szczęśliwe zakończenie", są tak naprawdę bohaterami utworu. I to pomimo tego, że jedna z nich, Babcia Weatherwax, jest zrzędliwą, samolubną i złośliwą postacią.
Oczywiście, wszystko to jest zabawne ale tym, co podnosi poziom jest głębsza filozofia, która towarzyszy fabule. Pratchett wzywa nas do kwestionowania wartości opowieści - nawet gdy sam taką pisze - i konsekwencji, jakie opowieści mają w naszym życiu. Co to znaczy mieć "szczęśliwe zakończenie" i kto w ogóle ma szansę je mieć? Jaka jest odpowiedzialność tego, kto tworzy historię? I co się dzieje, kiedy ta historia przejmuje kontrolę i nie podlega już kontroli?

W postmodernistycznym świecie na skraju katastrofy ekologicznej i na skraju katastrofy ekonomicznej spowodowanej pandemią, kryzys egzystencjalny dotyka każdego, bogatego czy biednego. Jeśli Harari w "Od zwierząt do bogów" ma rację - że wszyscy żyjemy opowieściami, mitami, kłamstwami, pod którymi wszyscy się podpisujemy, by dalej udawać, że są prawdziwe - co się stanie, gdy te opowieści wymkną się spod naszej kontroli? Historia kapitalizmu właśnie to robi, ponieważ wydarzyło się coś nie do pomyślenia, branże masowo toną jako jedna, a rządy walczą między ratowaniem życia a ratowaniem gospodarek. Wydaje się, że można mieć tylko jedno. Nie można mieć obu.

Pratchett jest geniuszem w stawianiu cię przed tak głębokimi dylematami, a jednocześnie daje ci ucieczkę od rzeczywistości, której prawdopodobnie szukałeś, sięgając po powieść fantasy z humorem. Nie odchodzi się od niego z poczuciem rezygnacji czy nieszczęścia, obciążonym problemami czy niemożliwościami świata. Zawsze pozostawia nas z uśmiechem na twarzy, uczuciem zadowolenia i poczuciem, że machamy bohaterom - nie "do widzenia", ale "do zobaczenia". Są to postacie, które zobaczymy ponownie, przelotnie lub na ich własnej scenie, tak jak inne ukochane postacie pojawiają się w tej książce, w pewnym momencie w przyszłości.

Ludzie od wieków mówili mi, żebym przeczytał coś z serii Świat Dysku od Pratchetta, ale zawsze byłem trochę onieśmielony ilością książek, które wydał. W końcu zdecydowałem się po prostu zacząć czytać je w kolejności publikacji. Dotarłem do "Wyprawy czarownic", dwunastej książki w kolejności i trzeciej książki z udziałem czarownic. W tym momencie Pratchett mocno mnie wciągnął. Czarownice nie są moim ulubionym zestawem postaci - uważam "Morta" za najlepszą część, jaką do tej pory przeczytałem - ale ta konkretna książka bardzo mi się podobała.

Myślę, że można śmiało powiedzieć, że Wiedźmy zaczynają rywalizować z książkami o Śmierci. Nie ma nic równie radosnego jak spędzanie czasu z trzema kobietami, które nie mogą się w niczym zgodzić i generalnie nie chcą spędzać razem czasu, ale Dysk jakby ich potrzebuje i teraz mamy okazję oglądać jak jadą razem na wakacje. Z pomocą magicznej różdżki i mnóstwa dyń.

Nadszedł czas baśni. Jeśli myślicie, że Czarownice to jedyne kobiety magii w Świecie Dysku, to zapominacie o bardzo ważnej gałęzi - wróżkach chrzestnych. Młoda Magrat odziedziczyła po zmarłej matce chrzestnej różdżkę i związaną z nią pracę. W Genui mieszka księżniczka-zamieniona w pomywaczkę, którą trzeba powstrzymać przed poślubieniem księcia. Oczywiście, to Terry Pratchett, więc spodziewajcie się, że każda bajka zostanie wywrócona do góry nogami, każdy mit obalony, a każda czarownica w sabacie Babci Weatherwax będzie na tyle mądra, by ujrzeć szerszy obraz i zdać sobie sprawę, że szczęśliwe zakończenie niekoniecznie jest tym, co jest w książce.

Terry Pratchett zna się na bajkach. Chociaż ta książka Świata Dysku skupia się głównie na Kopciuszku, wpływy innych znanych i nie tak znanych historii wślizgują się do przygód czarownic. Weźmy na przykład dom pani Gogol. Każdy, kto kiedykolwiek słyszał o Babie Jadze, natychmiast rozpozna ten dom na kurzych nóżkach. Ale nawet jeśli nie jesteś przyjacielem bajek, klasycznych lub niejasnych, jest wiele innych rzeczy, którymi można się zachwycać. Jeśli kiedykolwiek zastanawialiście się, na przykład, czy Świat Dysku ma swojego Casanovę, nie zastanawiajcie się dłużej. Podobało mi się również podejście Świata Dysku do rasizmu. Nie ma żadnego. Nikt nie dba o to, jakiego koloru jest twoja skóra, tak długo, jak nie jesteś goblinem.

To była idealna powieść na zakończenie października, która przypomniała mi, że naprawdę muszę zainwestować więcej czasu w serię Świata Dysku jako całość. Pratchett był naprawdę mistrzem w tworzeniu kryminalnie uroczych i unikalnych opowieści fantasy z niezwykle pamiętnych postaci, takich jak te, które można znaleźć w tej książce. To była bardzo zabawna i łatwa lektura. Jeśli potrzebujesz przerwy od wszystkich powieści fantasy wypełnionych wojną i ciemnością i potrzebujesz po prostu trochę dobrej, staromodnej zabawy, to naprawdę gorąco polecam!

Jestem bezwstydnym fanem Terry'ego Pratchetta i, pomijając jego początkową, prototypową powieść o Świecie Dysku z dawnych lat, nigdy nie uznałem żadnej z jego książek za inną niż wspaniała. "Wyprawa czarownic" nie stanowi wyjątku.

Jak to Pratchett często robi, zaczyna od odwrócenia idei, którą wszyscy uważamy za oczywistą. Tutaj Kopciuszek nie może poślubić księcia. Co więcej, trzy czarownice - w spiczastych kapeluszach i na miotłach - które przybywają, by powstrzymać wszelkie szanse na "szczęśliwe zakończenie", są tak naprawdę bohaterami utworu. I to pomimo tego, że jedna z nich, Babcia Weatherwax, jest zrzędliwą, samolubną i złośliwą postacią.
Oczywiście, wszystko to jest zabawne ale tym, co podnosi poziom jest głębsza filozofia, która towarzyszy fabule. Pratchett wzywa nas do kwestionowania wartości opowieści - nawet gdy sam taką pisze - i konsekwencji, jakie opowieści mają w naszym życiu. Co to znaczy mieć "szczęśliwe zakończenie" i kto w ogóle ma szansę je mieć? Jaka jest odpowiedzialność tego, kto tworzy historię? I co się dzieje, kiedy ta historia przejmuje kontrolę i nie podlega już kontroli?

W postmodernistycznym świecie na skraju katastrofy ekologicznej i na skraju katastrofy ekonomicznej spowodowanej pandemią, kryzys egzystencjalny dotyka każdego, bogatego czy biednego. Jeśli Harari w "Od zwierząt do bogów" ma rację - że wszyscy żyjemy opowieściami, mitami, kłamstwami, pod którymi wszyscy się podpisujemy, by dalej udawać, że są prawdziwe - co się stanie, gdy te opowieści wymkną się spod naszej kontroli? Historia kapitalizmu właśnie to robi, ponieważ wydarzyło się coś nie do pomyślenia, branże masowo toną jako jedna, a rządy walczą między ratowaniem życia a ratowaniem gospodarek. Wydaje się, że można mieć tylko jedno. Nie można mieć obu.

Pratchett jest geniuszem w stawianiu cię przed tak głębokimi dylematami, a jednocześnie daje ci ucieczkę od rzeczywistości, której prawdopodobnie szukałeś, sięgając po powieść fantasy z humorem. Nie odchodzi się od niego z poczuciem rezygnacji czy nieszczęścia, obciążonym problemami czy niemożliwościami świata. Zawsze pozostawia nas z uśmiechem na twarzy, uczuciem zadowolenia i poczuciem, że machamy bohaterom - nie "do widzenia", ale "do zobaczenia". Są to postacie, które zobaczymy ponownie, przelotnie lub na ich własnej scenie, tak jak inne ukochane postacie pojawiają się w tej książce, w pewnym momencie w przyszłości.