Stara wariatka

A jeśli rzeczywiście to ja jestem najsłabszym ogniwem? Niekiedy człowiek czuje, że stoi sam przeciwko całemu światu, a to wrażenie bywa prawdziwe, choć nie zawsze.

Zuzanna, którą nawiedza poczucie rozdarcia między przeszłością a teraźniejszością, określa siebie jako „babka-kanapka”. Znajduje się między duchami matki, która odeszła, a codziennym życiem z córką, coraz bardziej wymykającą się spod jej wpływu. W chwili impulsu i po niecodziennym spotkaniu postanawia sięgnąć do swoich dawnych dzienników, chcąc przywołać obraz siebie z przeszłości – sprzed małżeństwa, dziecka, obecnego życia. Jednak zderzenie z wspomnieniami nie jest proste; są one bardziej złożone i nieoczywiste niż się spodziewała.

Młodość, z którą się konfrontuje, okazuje się nie być idyllicznym rajem, a powracające obrazy przyciągają za sobą następne, jeszcze bardziej bolesne. Dodatkowo ta wewnętrzna podróż odbywa się w kontekście napiętych relacji z córką, która właśnie wkracza w dorosłość, co przynosi Zuzannie nowe wyzwania. Julia, odziedziczywszy upór i niezależność po matce, dorasta równie gwałtownie, jak gwałtowne są refleksje jej matki.

Zuzanna zostaje postawiona w sytuacji, która przypomina operację na otwartym sercu – odkrywa, czego pragnie unikać, lecz wciąż szuka odpowiedzi na pytanie, czego tak naprawdę chce.

Autorką tej pasjonującej opowieści jest Agnieszka Nietresta-Zatoń, urodzona w 1974 roku. To uznana pisarka i autorka książek takich jak „Małgorzata Hillar. Szkic monograficzny”, „Powołani na bunt. Transgresje polskich poetów XIX wieku”, oraz powieści „Pustostan” i „Oaza spokoju”. Inspiruje ją, jak sama przyznaje, myślenie pełne buntu, a jej dzieła czerpią z refleksji tak wybitnych twórców jak Stanisław Grochowiak czy Wisława Szymborska. Co ciekawe, Nietresta-Zatoń, zapytana o swoją pasję do książek, przytacza słowa Susan Sontag: Kiedy czytam, zawsze mam wrażenie, jakbym jadła, co oddaje jej nieustanny głód literatury.