Rzeźbiarz śmierci. Robert Hunter. Tom 4

Prokurator okręgowy Derek Nicholson zostaje znaleziony brutalnie zamordowany w swoim domu, a sprawca, który go rozczłonkował, wykonał rzeźbę z części jego ciała. Co chce przekazać Morderca? Jakie przesłanie kryje się w konstrukcji tego makabrycznego tworu? Czy będą kolejne ofiary “rzeźbiarza”? Jak doświadczony psycholog i detektyw wydziału zabójstw policji w Los Angeles Robert Hunter zdoła rozwiązać tę krwawą i makabryczną zagadkę?

To już czwarta sprawa podjęta przez Roberta Huntera, błyskotliwego i charyzmatycznego detektywa, który doskonale poznał ludzkie zachowania i psychikę. Hunter jest absolwentem psychologii z doktoratem z analizy zachowań przestępczych i biopsychologii. Jego obsesja zemsty i niesamowite umiejętności śledcze, przyczyniły się do błyskawicznej kariery.

W tej powieści dowiadujemy się więcej o przeszłości dwóch głównych bohaterów. Poznajemy Roberta Huntera jako młodzieńca. Widzimy jak kształtowała się jego błyskotliwość i umiejętności detektywistyczne.

Poznajemy też przeszłość Carlosa Garcii, który jest synem agenta federalnego. Carlos zignorował obawy matki, która dobrze znała niebezpieczeństwa i problemy związane z takim zawodem, bo przecież poszedł w ślady swojego ojca!

Duet ten podejmuje się więc najbardziej przerażającej sprawy, z jaką przyszło im się zmierzyć, gdyż przynajmniej początkowo wydaje się, że między ofiarami nie ma żadnego związku, a ponadto sposób śmierci jest niewyobrażalnie nieludzki. Odcięte kończyny i usunięte ważne organy, odbierane są ofiarom powoli i sadystycznie, aby morderca mógł stworzyć z nich rzeźby, pielęgnuje też swoje ofiary aby nie wykrwawiły się one na śmierć dopóki zabójca nie ukończy swojego makabrycznego dzieła.

Autor jak zawsze jest daleki od oszczędnych opisów, do tego stopnia, że zastanawiałam się, czy te wszystkie szczegóły są naprawdę konieczne, by jeszcze bardziej oddać atmosferę strachu i paniki. Przeraziła mnie zwłaszcza część, w której jedna z ofiar nie mogła nic poczuć, bo morderca wbił jej kręgi szyjne. Obszerne raporty medyczne od biegłego sądowego, który badał zwłoki, przyprawiły mnie o wielokrotne fale gęsiej skórki. Seria o Robercie Hunterze wymaga naprawdę mocnych nerwów od czytelnika.

"Rzeźbiarz śmierci" na swój dziwny sposób jest wciągający i fascynujący ale dla mnie zbyt ciężki w odbiorze. Ciężko było mi przebrnąć przez szereg opisów morderstw i kontekstów społecznych, w którym poruszają się Hunter i Garcia podczas swoich śledztw. Jednak autor, Chris Carter, który po raz kolejny pokazuje swoją wiedzę i doświadczenie z zakresu psychologii sądowej (dzięki niemu poznałam wszystkie plusy i minusy testu plam atramentowych Rorschacha), nie pisze powierzchownie ani z zamiarem prowokacji, ale umie subtelnie wpleść w swoje teksty przesłania społeczne, tworząc w ten sposób kompleksowy portret Los Angeles.

W "Rzeźbiarz śmierci " mamy znany schemat: ofiary o wspólnym wzorcu morderstw i tortur, wyścig z czasem detektywów, by znaleźć zabójcę, zanim ten zabije kolejnych ludzi, fascynujące szczegóły procedur stosowanych przy identyfikacji, badaniu akt itp. Tym razem z naciskiem na hakerstwo i digitalizację danych, dokumentów i informacji, a wszystko to rozrzucone jak kawałki układanki, której wydaje się brakować spójności.

Napięcie w "Rzeźbiarzu śmierci" buduje się ze strony na stronę. Co prawda śledztwa toczą się powoli, co daje autorowi możliwość dodawania wątków pobocznych, zmiany punktów narracji i zwodzenia czytelnika.

Alice Beaumont to kobieta, którą polubiłam od samego początku. Pojawia się jako najlepsza śledcza, jaką znał Bradley z Biura Śledczego Prokuratury Okręgowej w Los Angeles, ewoluuje w hakerkę, charyzmatyczną detektyw i starą znajomą Huntera, z którą główny bohater zaczyna rozwijać subtelny flirt.

W powieści mamy m.in. bardzo krytyczne, spojrzenie na tradycyjną formę przechowywania danych. Za pomocą konkretnych przykładów i trafnych argumentów Chris Carter pokazuje, że brak zdalnego dostępu stwarza tylko przeszkody i opóźnienia czasowe. Carter podkreśla, jak ważne jest, aby informacje były przesyłane do krajowych baz danych lub przynajmniej przechowywane w formie elektronicznej w celu szybszego prowadzenia śledztwa. Gdy weźmie się nawet pod uwagę, że część badań przeprowadza się w bibliotece, która wciąż pracuje manualnie z katalogami kartkowymi, widać, o jakiej stracie czasu mówimy.

Książka szalenie mi się podobała, rozwiązanie sprawy jest tak porywające, sceny przesłuchań i śledztwa tak żywe, dialogi tak wyraziste, a badane postacie i bohaterowie tak różnorodni, że polecam ją każdemu zagorzałemu czytelnikowi thrillerów o mocnych nerwach

"Rzeźbiarz śmierci " to porywająca powieść, pełna napięcia, suspensu i ekscytującego śledztwa. Realizm, filmowe dialogi i częste zmiany scen trzymały mnie w napięciu do samego końca po raz kolejny.

“Rzeźbiarz śmierci” to czwarta część z serii Chrisa Cartera, prawdopodobnie najbardziej szalonego pisarza tworzącego w gatunku thrillera kryminalnego. Po jego książki sięgam chętnie, więc zastanawiałam się, jak wypadnie tym razem jego kolejna opowieść o detektywie Robercie Hunterze.

Kiedy Hunter i jego partner Carlos Garcia zostają wezwani do nowej sprawy, nie mają pojęcia, czego się spodziewać. Na miejscu zbrodni widzą obraz grozy: były prokurator został brutalnie zamordowany. Jego kończyny zostały amputowane, a następnie uformowane w rzeźbę. Szybko staje się jasne, że rzeźba ma głębsze znaczenie, ale jakie? Hunter i Garcia rozpoczynają śledztwo i nie mija wiele czasu, gdy zostaje znaleziona kolejna ofiara. Czy ktoś prowadzi prywatną zemstę? Śledczy robią wszystko, by rozwiązać sprawę. W końcu Hunter wie, jak myślą mordercy. Tylko, że tym razem może to być jego wyrok śmierci.

Czwarty tom o duecie śledczym Hunter i Garcia, pokazuje, że Carter doskonale wie, jak zdobyć uwagę czytelnika i wciągnąć go w sprawę, która jest równie dziwaczna, co szokująca. Autor ponownie nie pozwala swoim czytelnikom na wiele odpoczynku, już na samym początku książki pokazując im, z czym mają tu do czynienia, a mianowicie z bezwzględnym mordercą, który nie zatrzyma się przed niczym i nie pozwoli uśpić swojej czujności. Hunter i Garcia nie są jedynymi, którzy w trakcie śledztwa kilkakrotnie dostają dreszczy oglądając jego „dzieła”. Jedno jest pewne, ta książka nie jest dla osób o słabym sercu czy wrażliwym żołądku.

Wzrost brutalności jest również wyraźny w tej książce. Z książki na książkę morderstwa stają się okrutniejsze, brutalniejsze, bardziej niepohamowane, niezrozumiałe.

Podobnie jak w poprzednich książkach w "Rzeźbiarzu śmierci", bohaterowie pozostają bardzo ogólnikowo opisani. Niewiele dowiadujemy się o tym, jak osobiście odczuwają sprawę i jakie uczucia ona w nich budzi. Dzięki temu szybko można odnieść wrażenie, że mamy do czynienia z dwoma pozbawionymi emocji, zimnymi ludźmi. Małe przebłyski, które dają nam dostęp do ich emocjonalnego świata, pokazują jednak coś zupełnie przeciwnego. W końcu wydaje się to logiczne - w końcu Hunter i Garcia od lat pracują nad podobnymi sprawami. Wiele widzieli, jeszcze więcej doświadczyli i nawet jeśli nie ma rutyny (bo w sprawach o morderstwo po prostu jej być nie może) to na pewno nauczyli się profesjonalnie wykonywać swoje obowiązki.

Chris Carter również w tej książce potrafi bardzo żywo i barwnie opowiadać historię. Wymownie i szczegółowo opisana jest tu historia przypadku, który naprawdę przyprawia o gęsią skórkę.

Niestety książka jest miejscami trochę rozwlekła, ale trudno ją odłożyć. Sama historia jest zbyt emocjonująca, śledztwa zbyt ciekawe i poruszające. Nie masz wyboru, musisz czytać dalej i nie zniechęcać się, a nawet nie dać się ponieść nielicznym przydługim fragmentom. Bo mimo drobnych niedociągnięć, czytelnik może spodziewać się trzymającego w napięciu i porywającego thrillera w najlepszym wydaniu.

"Rzeźbiarz śmierci" nie jest tak mocny jak jego poprzednicy, ale to wciąż absolutnie udany i trzymający w napięciu thriller, którego po prostu nie można odłożyć. Chris Carter wie, jak utrzymać w czytelniku uwagę i już od samego początku katapultuje go w sam środek thrillera, który wydaje się niemal na tak prawdziwy, jakby dział się gdzieś obok.