Regulamin tłoczni win

Czytając „Regulamin tłoczni win” można poczuć się jak w labiryncie moralnych sprzeczności, gdzie zasady nie są zwykłymi wytycznymi, ale barierami, a czasem wręcz wyzwaniami. John Irving umiejscawia tę historię w sadzie jabłoniowym w Maine i sierocińcu, ze wszystkich miejsc, i w jakiś sposób zamienia te miejsca w sceny dla złożonych dylematów moralnych i surowych realiów życia. W samym sercu historia jest studium zasad, których przestrzegamy, tych, które łamiemy i tych, które całkowicie przepisujemy.

Homer Wells, główny bohater opowieści, jest sierotą wychowywanym w St. Cloud's pod czujnym okiem doktora Wilbura Larcha - człowieka, który jest zarówno ojcem, jak i złożoną zagadką. Larch jest położnikiem, który wykonuje aborcje, kontrowersyjny i kluczowy wybór, który uważa za niezbędny, ale który Homer, który odmawia wykonywania aborcji, uważa za niewygodny. Ta główna różnica zdań między Homerem a doktorem Larchem nie dotyczy tego, kto ma rację, a kto nie, ale tego, jak każdy z nich godzi swoje działania ze swoimi przekonaniami. Stanowisko Larcha w sprawie „wykonywania pracy Pana” tak boleśnie łączy się z jego prywatnym uzależnieniem od eteru, że staje się on niemal tragiczną postacią - w pewnym sensie ułomnym świętym lub grzesznikiem wykonującym świętą pracę.

Książka podejmuje trudne tematy: prawo do wyboru, walkę o ukształtowanie moralnego kompasu i nieostrą granicę między obowiązkiem a osobistymi przekonaniami. Irving mierzy się z aborcją od stóp do głów, z fragmentami tak szczegółowymi i niezachwianymi, że mogą sprawić, że niektórzy czytelnicy się skrzywią. Jest to jeden z tych przypadków, w których Irving nie karmi łyżką pocieszenia, ale zamiast tego przedstawia surowy obraz złożoności życia. I w jakiś sposób, nie stroniąc od krwawych szczegółów, Irving jasno pokazuje, że w pracy doktora Larcha nie ma nic prostego ani łatwego. Ale Homer, dorastający w cieniu tych wyborów, staje się zwierciadłem filozofii Larcha - ale z własnymi granicami, własnymi wartościami, własnymi wewnętrznymi zapasami. Podróż Homera ma na celu ustalenie, na czym stoi i znalezienie życia poza sierocińcem, które Irving powoli rozwija poprzez labirynt wyborów, pomyłek i relacji.

Kiedy Homer ostatecznie opuszcza St. Cloud i ląduje w sadzie jabłkowym, Irving wprowadza go w świat, w którym „zasady” nabierają nowego, skomplikowanego kształtu. Cydrownia, z listą zasad dla zbieraczy, jest centralnym punktem powieści, zarówno dosłownie, jak i symbolicznie. Pracownicy są w dużej mierze analfabetami; nie potrafią odczytać zasad wywieszonych na ścianie i nie przestrzegaliby ich, gdyby mogli. Żyją według własnych, niewypowiedzianych wytycznych, rozumiejąc, że pewne zachowania będą tolerowane, a inne źle widziane. Zasady domu cydru są tak przejmujące, ponieważ prawie nic nie znaczą dla tych, dla których rzekomo są. Są ustalane przez kogoś innego, ludzi, którzy nigdy nie będą żyć życiem zbieraczy ani nie zrozumieją ich zmagań. Ta dziwna dwoistość „zasad” i ludzi, którzy żyją zgodnie z nimi, jest pięknie odzwierciedlona w życiu Homera, który przechodzi przez dwa światy. Jego rola w sierocińcu - pomaganie przy porodach i opieka nad porzuconymi - wyraźnie kontrastuje z jego wahaniami i głęboko osobistymi obiekcjami wobec wykonywania aborcji. Ta złożoność nie jest łatwa do rozwiązania, a Irving pozwala nam usiąść z tym napięciem, dzięki czemu wybory Homera są jeszcze bardziej fascynujące.

Jedną z moich ulubionych rzeczy w opowiadaniach Irvinga jest jego humor, który wkrada się subtelnie, ale może sprawić, że będziesz się głośno śmiać, nawet jeśli mocno uderza w głębsze tematy. W narrację wpleciony jest pewien absurd, taki jak osobliwy status świętego grzesznika doktora Larcha lub szorstkie interakcje sieroty Melony (i czasami brutalne). Nawet w mrocznych tematach jest tu ciepło i humor, który równoważy ponure chwile i dodaje człowieczeństwa rozległej obsadzie Irvinga.

Dla mnie jednym z najmocniejszych elementów książki jest sposób, w jaki Irving radzi sobie z osobistymi konsekwencjami wyboru. Relacje - zwłaszcza uwikłania Homera w sadzie, jego trójkąt miłosny i więzi, które nawiązuje, budując własną rodzinę - nieustannie testują jego przekonania. Poczucie obowiązku, jakie odczuwa wobec pracy Larcha, więź, jaką utrzymuje z St. Cloud's, a także miłość i odpowiedzialność, jaką czuje wobec ludzi, na których mu zależy, tworzą tę sieć sprzeczności. Widzimy, jak Homer zmaga się z tymi samymi problemami, z którymi zmagał się dr Larch, ale robi to w sposób, który wydaje się prawdziwy dla niego, z własnym zestawem „zasad”.

I choć „Regulamin tłoczni win” zagłębia się w tematy dobra i zła, wyboru i poświęcenia, nigdy nie wydaje się kaznodziejski. To raczej zaproszenie, lustro, które pozwala nam zbadać nasze własne przekonania. Czy przestrzegamy zasad, ponieważ w nie wierzymy, czy też tworzymy własne?