Pogańskie Imperium. Litewska dominacja w Europie środkowo-wschodniej 1295-1345

W okresie od 1250 do 1795 roku Litwa rozpościerała się na dużych obszarach Europy Wschodniej i Środkowej, będąc pogańskim krajem aż do 1387 roku. Książka ta zajmuje się analizą, jak to rozległe państwo rozwijało swoje terytorium, jak odpierało najazdy krzyżowców z Zachodu i jaką rolę odgrywało w historii Europy.Autor przedstawia rozwój pogańskiej Litwy na tle ówczesnych kryzysów politycznych i religijnych, które miały miejsce w Bizancjum i świecie katolickim XIV wieku. Ukazano, jak Litwini wykorzystali swoje położenie na skrzyżowaniu szlaków handlowych, religijnych i kolonialnych, aby umacniać i powiększać swoje terytoria, stawiając czoła wyzwaniom ze strony Polski, Krzyżaków i Rusinów. Została podważona powszechna wizja średniowiecznej Europy jako jednolitej, totalitarnej przestrzeni chrześcijańskiej.Książka omawia również temat ekspansji Kościoła i cesarstwa między IX a XI wiekiem, a także pojawianie się nowych elit w XIV wieku, co jest dobrze znane badaczom z Francji i Anglii. Zjawisko to miało miejsce także w Czechach, Polsce, na Rusi i Litwie, mimo że centralizacja była tam bardzo słaba. To właśnie ten brak centralizacji stał się później jedną z sił napędowych polsko-litewskiego państwa unijnego, Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Autor korzystał z zasobów z całej Europy, od Irlandii po Hiszpanię i Kaukaz, badając przydatność zarówno literackich i mitologicznych kronik, jak i źródeł niewerbalnych, z uwagi na ograniczoną dokumentację litewską. Wymagało to analizowania wszystkich aspektów międzynarodowych, które w zachodnich opracowaniach często są niedoceniane.