Pierwsza przychodzi miłość

Jest coś szczególnego w sposobie, w jaki Emily Giffin pisze dramaty rodzinne, które sprawiają, że czujesz się, jakbyś wszedł prosto do środka czyjegoś salonu - gdzie rozmowy są trochę zbyt ostre, cisza trochę zbyt ciężka, a przeszłość nigdy nie jest tak naprawdę przeszłością. W „Pierwsza przychodzi miłość” zabiera nas głęboko w splątaną, skomplikowaną i rozdzierającą serce prawdziwą więź między dwiema siostrami - Josie i Meredith - których życie zostało podzielone na pół w momencie, gdy tragedia wkroczyła do ich rodziny. 

Z zewnątrz, Meredith wydaje się być klasyczną historią sukcesu pierworodnego - zmotywowana, odpowiedzialna, przestrzegająca zasad z szanowaną pracą adwokata, kochającym mężem i idealną córką. Ale w środku jest niespokojna. Niezadowolenie kłębi się tuż pod powierzchnią i pojawia się dręczące uczucie, że wybrała życie, które powinna mieć, a nie to, którego naprawdę chciała. Zbudowała swoją tożsamość wokół stabilności, ale nie może uciec od pytania: Co jeśli to nie wystarczy? 

Josie to młodsza, bardziej dzika i impulsywna siostra. Nauczycielka pierwszej klasy z talentem do podejmowania złych decyzji i życiem miłosnym najlepiej opisanym jako niekonsekwentne, Josie nigdy nie pasowała do tego, czego się od niej oczekuje. Ale jest jedna rzecz, którą wie - chce być matką. W obliczu zbliżającej się trzydziestki i braku księcia z bajki w zasięgu wzroku, jest gotowa wziąć sprawy w swoje ręce, nawet jeśli oznacza to, że musi radzić sobie sama. 

Te dwie kobiety - tak różne, ale tak głęboko ze sobą związane - spędziły lata orbitując wokół siebie, nigdy nie zderzając się ze sobą, nigdy nie oddalając się od siebie. Ich związek zbudowany jest na starych ranach, długotrwałych urazach i rodzaju głęboko zakorzenionej frustracji, którą może zrozumieć tylko rodzeństwo. Josie uważa, że Meredith jest zbyt sztywna, zbyt osądzająca. Meredith uważa, że Josie jest bezmyślna, samolubna. I żadna z nich nie myli się. Ale gdy zbliża się rocznica tragedii, która ukształtowała ich życie, długo skrywane emocje wypływają na powierzchnię. Odżywają stare urazy. Ujawniają się sekrety. I nagle starannie skonstruowane życie każdego z nich zaczyna się otwierać. 

Giffin robi tu coś naprawdę niezwykłego - oddaje bezczelność rodziny. Niewypowiedziane napięcia, wieloletnie żale, sposób, w jaki jeden od niechcenia komentarz może otworzyć wrota emocji. Rozumie, jak możemy kochać kogoś, a mimo to nie lubić go w pewnych momentach. Jak rodzeństwo, pomimo upływu lat, odległości i różnych ścieżek, pozostaje splecione, związane wspólną historią, wspomnieniami, których nikt inny nie byłby w stanie zrozumieć. 

To, co wyróżnia tę powieść, to nie tylko emocjonalna głębia - to sposób, w jaki Emily Giffin opowiada tę historię z taką szczerością. To nie jest książka o idealnych postaciach, które znajdują idealne rozwiązania. Opowiada o ludziach, którzy są niedoskonali, popełniają błędy, ranią się nawzajem, walczą o zrozumienie, co oznacza miłość - rodzinna, romantyczna, miłość do samego siebie. Chodzi o ciche sposoby, w jakie zawodzimy się nawzajem, chwile, które chcielibyśmy cofnąć, i wybory, które nas definiują. 

Książka zbudowana jest z naprzemiennych perspektyw, przełączając się między Josie i Meredith, pozwalając nam zobaczyć obie strony ich historii - ich frustracje, ich obawy, ich chwile zwątpienia. To sprytny wybór narracyjny, ponieważ podkreśla jeden z najbardziej przejmujących tematów książki: żadne dwie osoby nie doświadczają tego samego wydarzenia w ten sam sposób. Przeszłość nie jest jedną prawdą - to zbiór perspektyw, z których każda jest zabarwiona naszymi własnymi uczuciami, uprzedzeniami i ranami. 

Chociaż powieść zawiera wątki romantyczne, ogółem jest to książka o  miłości we wszystkich jej niechlujnych, skomplikowanych formach - miłości między siostrami, miłości do życia, które myślimy, że powinniśmy żyć, i odwadze, jakiej potrzeba, aby uwolnić się od oczekiwań i gonić za czymś innym. Chodzi o przebaczenie - innym, nam samym - i uświadomienie sobie, że rodzina, bez względu na to, jak bardzo jest rozbita, wciąż jest rodziną. 

Jest taki moment pod koniec książki, który naprawdę utkwił mi w pamięci. Nie zdradzając zbyt wiele, jest to uświadomienie sobie, że rodzina nie polega na byciu idealnym razem - chodzi o pokazanie się, o przepychanie się przez bałagan i nieporozumienia i powiedzenie: „Widzę cię. Kocham cię. Jestem tutaj”. 

Dla każdego, kto kiedykolwiek zmagał się z dynamiką rodziny, kto kiedykolwiek spojrzał na rodzeństwo i zobaczył zarówno nieznajomego, jak i lustro, „Pierwsza przychodzi miłość” to książka, która do was trafi. Jest delikatna, surowa i niewzruszenie prawdziwa. Emily Giffin po raz kolejny udowodniła, dlaczego jest jedną z najlepszych współczesnych autorek, jeśli chodzi o uchwycenie słodko-gorzkiej rzeczywistości ludzkich relacji.