Pamiętniki cesarzowej Katarzyny II jej własną ręką spisane

Zapiski ujawnione przez Katarzynę II, znaną również jako księżna Zofia Augusta Anhalt-Zerbst, oferują fascynujący wgląd w życie jednej z najpotężniejszych władczyń Rosji. Urodzona w 1729 roku w Szczecinie, Katarzyna Wielka początkowo była żoną cara Piotra III. Jednak po krótkim panowaniu Piotra, dzięki przewrotowi pałacowemu, objęła samodzielne rządy i kierowała Rosją aż do swojej śmierci w 1796 roku. Jej panowanie było pełne rygoru i surowości; Rosja zyskiwała na sile, a wszelki sprzeciw tłumiony był zsyłkami na Syberię. Katarzyna II znana była nie tylko z mocnej ręki, ale również z burzliwego życia osobistego oraz ambitnej polityki, co przyczyniło się do kontrowersyjnego obrazu jej postaci.Pamiętniki cesarzowej, obejmujące lata 1744-1759, zostały odkryte w zapieczętowanej kopercie przez jej syna, Pawła, po jej śmierci. Pierwsze ich wydanie pojawiło się drukiem dzięki Aleksandrowi Herzenowi w Londynie w 1858 roku. Lektura wspomnień Katarzyny pozwala na spojrzenie na wyjątkowy aspekt jej rządów – niemal zupełny brak odniesień do Rosji i jej narodu; to, co dominuje, to Pałac Zimowy, będący mikrokosmosem skutecznie oddzielonym od reszty kraju. Ta machina administracyjna, niczym okręt, zdaje się istnieć w odizolowanym świecie, gdzie dominowała bliska militarna dyscyplina. Wśród surowej struktury administracyjnej Pałacu, ludzkie emocje i pasje manifestowały się jednak w przekonujący sposób, szczególnie w częściach prywatnych. To właśnie tam, za potrójną warstwą straży, w bogato przystrojonych wnętrzach, rozgrywały się intrygi oraz dramaty, decydujące o losach państwa, daleko od wzroku donosicieli i czujnych oczu policji.